O Porto de Vigo limitará as fondeadas en Cíes para protexer a xoia do Parque Nacional

A Autoridade Portuaria de Vigo prepara un endurecemento das condicións para o fondeo de buques nas augas que rodean as illas Cíes. A medida chega tras a esixencia do Ministerio de Transición Ecolóxica, que busca afastar os grandes barcos dun dos ecosistemas máis sensibles do litoral galego para salvagardar a integridade do parque nacional, segundo adiantou La Voz de Galicia. Un xiro na política de xestión portuaria que marca un antes e un despois na convivencia entre a intensa actividade comercial da ría e a preservación ambiental.

O peso dun Parque Nacional

Poucas veces un ápice administrativo move tantas paixóns como a xestión do contorno das Cíes. O arquipélago, situado na boca da ría de Vigo, forma parte do Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia. Un estatuto de máxima protección ambiental que, a ninguén se lle escapa, choca de fronte coa realidade dunha das rías máis transitadas de Europa. A presión sobre estes fondos mariños é constante. Cómpre recordar que as áncoras dos grandes buques, ao arrastrarse polo leito mariño, arrasan con pradeiras de posidonia oceánica, un ecosistema fundamental para a reprodución de moitas especies pesqueiras. A cifra fala por si soa: a perda de biodiversidade nestas zonas de fondeo tradicional foi unha espiña cravada no lado dos conservacionistas durante anos.

Difícil equilibrar o intenso tráfico marítimo dun porto que move miles de toneladas de mercancía e o deber de protexer unha zona tan fráxil. Quen coñeza a xeografía da ría sabe que a marxe de manobra é estreita. O conflito de intereses é evidente. Por un lado, o sector marítimo-pesqueiro e comercial precisa espazos seguros para agardar mareas, realizar reparacións ou complementar operacións loxísticas. Por outro, está o mandato irrenunciable de salvagardar un espazo natural que é patrimonio de todos os galegos. Demasiado tempo primando o primeiro sobre o segundo.

A xustiza chega desde Madrid

Non é habitual que as decisións clave sobre a xestión do litoral vigués veñan impulsadas directamente desde a capital do Estado. Nesta ocasión, foi o departamento que dirixe o Ministerio de Transición Ecolóxica o que tomou a batuta. A orde executiva é clara: establecer un cordón sanitario eficaz entre os grandes buques e a liña de costa das illas. A Autoridade Portuaria de Vigo accedeu a modificar as súas directrices de navegación e fondeo, limitando drasticamente onde poden botar a áncora os barcos. O certo é que este movemento sitúa ao ente portuario nun encrucillada operativa, obrigado a buscar alternativas para dar cabida aos buques noutras zonas da ría menos sensibles desde o punto de vista medioambiental.

Agora ben, redirixir o tráfico de buques cara a outras áreas da enseada de Vigo ou cara ao interior da ría non está exento de polémica. Pouco espazo sobra. Calquera redistribución do tráfico marítimo a grande escala xera un efecto dominó inmediato sobre as rutas das frotas pesqueiras con base en portos como o de Baiona ou Ribeira, así como nos numerosos peiraos de recreo e lonxas repartidos pola costa. A loxística marítima no sur de Galicia é un reloxo de precisión onde engrenaxes como as dársenas de Bouzas, as instalacións de transatlánticos ou os estaleiros dependen dunha orquestación milimétrica do espazo acuático.