Conde Fontao: o enigma viario que desafía a lóxica do asfalto

Toda gran obra pública debería someterse a unha proba de estrés silenciosa no momento da súa apertura: a proba do usuario. En Lugo, a modernización do contorno da nova estación intermodal superou con nota a parte monumental, mais colleitou un suspenso estrepitoso na funcionalidade máis básica da Praza de Conde Fontao. O problema non é a ausencia de sinalización, senón a guerra civil que libran entre si as marcas viarias que a compoñen.

Para un condutor que se aproxima á praza, a secuencia normativa é un auténtico galimatías. O trazado horizontal divide a calzada mediante unha liña lonxitudinal continua, un código universal que impón a prohibición taxante de cambiar de carril. Con todo, apenas uns metros máis adiante, a dobre marca sobre o asfalto autoriza o condutor a abandonar a súa traxectoria e cruzar ao outro lado. É, en esencia, un monólogo viario que se contradí a si mesmo, transformando unha manobra cotiá nun exercicio de interpretación subxectiva do regulamento.

O risco da ambigüidade normativa

Para calquera experto en mobilidade, a sinalización horizontal é unha linguaxe de consenso. A súa forza radica na univocidade: cada liña e cada frecha teñen un significado preciso que non admite dobres lecturas. A coexistencia de mensaxes opostas xera o que os psicólogos do tráfico denominan unha «sobrecarga cognitiva». O condutor, en lugar de reaccionar de forma automática e segura, vese obrigado a deterse, dubidar e decidir cal das dúas normas prevalece. Nunha vía de entrada e saída con tráfico denso, este instante de indecisión introduce un factor de risco que non debería existir.

A perplexidade instalouse entre os usuarios habituais da zona. Pasadas varias semanas desde a conclusión dos traballos no tramo, o enfado foi medrando ao comprobar que o erro gráfico non foi emendado. A confianza na sinalización, piar básico da seguridade viaria, resquebraxase cando o propio asfalto envía mensaxes contraditorias. Non se trata dunha simple molestia estética, senón dunha erosión silenciosa da credibilidade do sistema.

Un firme que non oculta as súas feridas

A confusión gráfica non é o único legado da obra. Quen percorre o vial comproba que o resultado final ten unhas costuras visibles que delatan as présas ou a falta dun remate esmerado. Sobre unha serie de baches e irregularidades que a última capa de asfalto non chegou a disimular do todo, pintouse esta discutible coreografía de liñas. É a imaxe dun proxecto entregado a medias, onde a pintura parece ter sido utilizada como unha maquillaxe insuficiente para ocultar as deficiencias do firme.

Esta situación alimentou inevitablemente a especulación popular. No imaxinario colectivo dos condutores lucenses, a dificultade para resolver este pequeno desaguisado viario relaciónase directamente co persistente atraso na posta en marcha da flamante estación intermodal. Aínda que non exista unha confirmación oficial que ate ambos os cabos, o simple feito de que esta teoría circule con naturalidade entre os veciños é un síntoma elocuente da desconfianza que xeran estes fallos de execución. Cando unha administración non é capaz de coordinar as liñas da súa propia calzada, custa crer que teña todo atado para un nó de transporte de primeira orde.

Únete a la conversación

Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.

Crear cuenta gratis Ya tengo cuenta →