Hai unha paradoxa no corazón de Ourense: mentres a piscina termal de As Burgas leva anos pechada, a súa viaxe é por camiños insuspeitados. O máis recente remata nunha revista científica internacional e fala de cosmética, non de baños. Un equipo vinculado ao campus ourensán da Universidade de Vigo comprobou que esa auga, combinada con compostos derivados de algas, pode servir de base para cremas hidratantes.
A «alface de mar» como aliada
A chave do traballo non está só no manancial, senón nos ulvanos: substancias naturais que se extraen de algas verdes, entre elas a popularmente coñecida como «alface de mar». Os investigadores cruzaron dúas liñas de estudo que seguían cursos paralelos —as propiedades das augas termais da cidade e a investigación sobre estes compostos mariños— e uníronas nun mesmo experimento. O resultado, publicado este verán na revista Marine Drugs, apunta a que a fórmula mixta mellora o estado da pel.
Na comparativa entre mananciais, a auga de As Burgas resultou a máis prometedora para este uso concreto, por diante das de Laias e Outariz. Que o recurso máis emblemático —e actualmente inutilizado para o baño— encabece unha aplicación nova di moito do potencial que aínda agocha o patrimonio termal ourensán.
Ciencia de campus, talento local e empresa
O proxecto non é só académico. Nel participan investigadores do campus de Ourense, persoal da Escola Universitaria de Enfermaría e compañías galegas do sector, un modelo de colaboración que intenta que os achados non se queden no caixón. Que unha universidade con campus nunha cidade termal por excelencia examine que poden achegar esas augas máis alá do turismo parece, visto en perspectiva, unha pregunta que chegaba tarde.
Pode a cosmética axudar a revalorizar o termalismo?
A pregunta que deixa o estudo é de calado económico. Ourense vive de e polas súas termas, mais o peche prolongado de instalacións como a piscina de As Burgas evidencia o fráxil que resulta depender dun só uso. Se a auga pechada ao público pode abrirse paso en cremas e dermocosmética, débuxase unha vía de diversificación que non esixe esperar a unha reforma: aproveitar o recurso mentres se decide o seu futuro como instalación de baño.
Convén prudencia: un traballo publicado nunha revista científica demostra potencial, non un produto na linear. Faltará escalar a investigación, convertela en formulacións comerciais e ver se o mercado responde. Mais como sinal, é eloquente: a auga que non se pode pisar si pode coidar a pel. Ás veces, os mananciais atopan o seu camiño aínda que os humanos tarden en atopar o seu.
