Quince anos de abusos encadeados. Dez mil euros de indemnización. A Xunta pagará a unha sanitara galega esa cantidade como reparación por máis dunha década de acoso laboral que a xustiza tardou anos en recoñecer. Fagan a conta connosco: son menos de dous euros ao día por cada xornada de sufrimento. Ningunha cantidade pode devolver unha vida rota, pero hai cifras que funcionan como un segundo insulto. Esta é unha delas.
O caso merece ser analizado porque non se trata dunha anécdota, senón dun retrato de como o sistema procesual e administrativo galego trata a quen denunciou o acoso cando denunciar era un tabú. Esta muller sostivo a súa palabra durante anos contra un entorno que a sinalaba, contra trámites que a desgastaban e contra a inercia dunha administración que se defendeu dela cos recursos que pagamos todos. Cando por fin chegou a sentenza, a reparación económica calculouse coa vara pequena: a que mide o que custa o papeleo, non o que custa a persoa.
Digamosas claro: dez mil euros non son unha indemnización, son unha propina institucional. En termos de salario sanitario, equivalen a uns poucos meses de nómina. En termos de dano, non cubren nin a terapia que necesita quen viviu quince anos de maltrato psicolóxico, nin a carreira profesional truncada, nin os anos de exclusión, nin o dano á saúde que este tipo de acoso produce e que a medicina mide con precisión: ansiedade crónica, depresión, enfermidades cardiovasculares. A literatura científica é contundente: o acoso laboral destrúe vidas coa mesma eficacia coa que destrúe carreiras.
O problema non é só a cifra, senón a mensaxe que envía. Cando a administración pública repara o dano con cantidades insignificantes, está dicindo a todas as posibles vítimas que denunciar non merece a pena. Que o prezo de romper o silencio serán anos de proceso xudicial e unha pequena indemnización ao final. Esa mensaxe protexe os acosadores, non ás vítimas. E nun sistema sanitario no que o maltrato entre profesionais segue sendo unha realidade estrutural —os protocolos existen, pero a prevención está ausente—, esa sinal é puro veneno.
Hai unha dimensión adicional que resulta incómoda: o diñeiro provén da mesma caixa pública que financiou a defensa xurídica contra a vítima. Durante anos, o contribuínte galego pagou para que a Xunta se enfrentase en xulgado a unha traballadora que dicía a verdade. E agora paga a indemnización. En ningún momento do proceso, alguén con autoridade detivo a maquinaria e preguntou se tiña sentido litixar contra unha persoa que sufriu acoso nos nosos hospitais e centros de saúde. Esa falta de xuízo político é tan grave como a cifra.
O que debería ocorrer agora é tan evidente que dá pena escribilo: revisar a indemnización con criterios de dano real, activar de inmediato os protocolos de prevención con inspeccións efectivas e establecer unha norma interna na Administración galega: non litigar contra vítimas de acoso recoñecido salvo que exista unha razón imperiosa, porque o poder público non necesita esmagar, senón dar exemplo.
Quince anos para chegar a menos de dous euros ao día. Esa é a velocidade e o prezo da xustiza tardía en Galicia. Se realmente nos escandaliza, a próxima vítima non debería ter que esperar quince anos para comprobalo.
