A provincia de Ourense suma doce incendios en apenas mes e medio nas inmediacións das vías férreas, un goteo constante de lapas que xa obrigou a interromper a circulación ferroviaria. O último episodio viviuse este xoves na parroquia de Trasalba, onde un lume reduciu a maleza a cinzas a escasos metros da infraestrutura. A situación ameaza con converter o contorno do ferrocarril nun dos focos de maior preocupación deste verán.
Convén lembrar que onde hai fume hai candea, pero tamén que onde hai repetición hai patrón. Doce incendios en corenta e cinco días xunto ás vías do tren non responden á casualidade nin á climatoloxía. A ninguén se lle escapa que a proximidade dos focos ao ferrocarril introduce un factor de risco que transcende o forestal para afectar directamente á seguridade da infraestrutura e á mobilidade de miles de persoas.
O lume que paralizou a liña en Trasalba
Este xoves, pouco despois da unha e media da tarde, as lapas volveron facer acto de presenza. O primeiro conato da xornada orixinouse na parroquia ourensá de Trasalba, un punto estratexicamente sensible pola súa cercanía ao trazado ferroviario convencional. A rapidísima intervención dos medios de extinción logrou que as lapas non se cebaran máis dunha hectárea de monte. Un dato menor a primeira vista. Non o é tanto se se contempla o conxunto da situación.
Quen coñeza o funcionamento da rede ferroviaria sabe que o tamaño do incendio resulta case anecdótico cando o lume acampa a escasos metros dos raís. A proximidade obrigou a cortar temporalmente a circulación dos trens no tramo que une a cidade de Ourense con Santa Cruz de Arrabaldo. O certo é que as compañías ferroviarias non se poden xogar a integridade dos seus convois nin dos seus viaxeiros ante un incendio descontrolado.
A estratexia da maleza abandonada
Dificilmente se pode entender a virulencia e a rapidísima propagación destes lumes sen analizar o estado de conservación das marxes ferroviarias. As propias imaxes difundidas este verán dan conta da enorme acumulación de maleza en zonas tan sensibles como o recinto da estación principal de Ourense. A vexetación crece sen un control rigoroso durante os meses previos ao estío e sécase posteriormente, creando un depósito de combustible ao longo de toda a liña. Aí está a clave de boa parte do problema.
Poucas veces a falta de mantemento preventivo ten consecuencias tan evidentes e tanxibles para a cidadanía. O abandono do contorno ferroviario propicia que calquera escuma, xa sexa por negixencia humana ou por dolo, atope o caldo de cultivo perfecto para arrasar decenas de metros de cuneta en cuestión de escasos minutos.
Un patrón que se enquistou no verán
Non é menor o dato da frecuencia. Doce lumes contabilizados en apenas un mes e medio converten o perímetro das vías nun auténtico calendario de emerxencias para os servizos de extinción. A proliferación destes episodios reflicte o que xa parecen asumir os veciños da zona: a sensación de estar ante unha ameaza continua que non termina de atallarse. Cada novo aviso obriga a despregar dispositivos terrestres e aéreos, co custo operativo e o desgaste que iso implica para os profesionais de emerxencias en plena campaña estival.
O relato destes lumes foi tecéndose cun goteo incesante ao longo das últimas semanas. A repetición sistemática de incendios no mesmo perímetro esixe que a ollada se desprace desde a simple extinción cara á prevención efectiva. Apagar o lume é urxentísimo, pero a verdadeira solución pasa inevitablemente por limpar a fondo as marxes da vía e vixiar de preto eses quilómetros de trazado. Se as administracións e os xestores da infraestrutura non alteran o seu protocolo de..
