Eduardo Casanova presentou no Festival de Málaga o documental Sidosa, unha película que parte da súa experiencia persoal e que busca romper o estigma arredor do VIH. O estreo tivo lugar o 10 de marzo de 2026 en Málaga e a cinta, producida por Producciones del Barrio e respaldada por Atresmedia, chegará ás salas españolas o 23 de abril. Casanova explica que decidiu contar a súa historia para visibilizar unha realidade silenciada durante anos e ofrecer apoio a quen viven o diagnóstico en soidade. A cinta mestura confesión íntima, observación cotidiá e humor coa intención de provocar unha reflexión pública.
O proxecto comezou a xestarse hai máis de tres anos cando Casanova compartiu con Jordi Évole un feito que levaba oculto desde a adolescencia: vive con VIH desde os 17 anos. Aquela conversa privada foi o xermolo dun documental que trasladou a conversación á pantalla coa idea de transformar o silencio en relato. Segundo o equipo, a película amosa a un creador que decide poñer en común unha experiencia persoal para incidir no debate social sobre a enfermidade e as súas consecuencias. Esa valentía do protagonista foi destacada polos que acompañaron o traballo desde a produción.
No pase de presentación no Muelle Uno, os responsables subliñaron que a obra fuxe dos lugares comúns das películas sobre o sida e pretende, ademais, incorporar a risa como mecanismo de comunicación. A intención non era volver sobre as narrativas clásicas do drama, senón ofrecer unha mirada distinta que inclúa a cotidianidade e o humor como instrumentos para entender a vida dunha persoa con VIH hoxe. Deste xeito, Sidosa plantexa unha xeometría narrativa heterodoxa que alterna a confesión con escenas da vida diaria. O resultado, segundo os seus creadores, é unha historia humana que busca normalizar o que aínda xera medo social.
Casanova relatou episodios persoais que ilustran o estigma persistente: durante anos recollía a medicación ás agochadas, rompía os envoltorios para que ninguén identificase o fármaco e pedía a outros que fixesen ese trámite por el. Son xestos que, afirmou, non lle son exclusivos e que describen a vivencia de moitas persoas diagnosticadas. A película pretende mostrar que, con tratamento, é posible levar unha existencia plenamente normal, pero tamén que a carga social do diagnóstico segue a limitar a liberdade de quen o padece. Esa dobre lectura —a eficacia da medicina fronte ao peso do prexuízo— atravesa todo o metraje.
Entre os obxectivos do documental figura desmontar mitos que seguen circulando na sociedade e, en ocasións, incluso entre profesionais sanitarios, onde persisten dúbidas infundadas sobre o risco de contaxio. Os cineastas insisten en que o coñecemento social non avanzou ao mesmo ritmo que os avances médicos e que esa descoordinación alimenta a marxinación. A obra busca tamén educar e ofrecer ferramentas para o apoio comunitario, facendo visible que o diagnóstico non define por completo á persoa. Esa pedagogía é parte da estratexia para reducir o medo e a discriminación.
O título da película, deliberadamente transgresor, recupera un termo que historicamente se usou como insulto. Casanova explicou que o seu propósito é reapropiarse desa palabra e dárlle un novo sentido desde o orgullo e a liberdade, seguindo exemplos de procesos de resignificación levados a cabo por outros colectivos. A aposta simbólica busca desactivar o insulto transformándoo nunha ferramenta de visibilidade e loita. Para o autor, a visibilidade é unha maneira de empoderamento que pode cambiar percepcións e abrir camiños de aceptación.
A relación entre autor e produtor foi clave para que o proxecto visese a luz: Évole, que asina a produción desde o seu selo, apostou por converter unha conversa íntima nun relato público con
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.