O bipartito de Santiago lévaa a cero: nin unha soa municipalización das que prometeu no seu pacto

Pasou tempo suficiente para sacar a calculadora, e o resultado é contundente: o goberno de coalición entre o BNG e Compostela Aberta en Santiago de Compostela non municipalizou ningún dos servizos que ambos os partidos incluíron no seu acordo de goberno. Así o adiantou La Voz de Galicia. Tres servizos figuraban expresamente no programa, e a día de hoxe ningún completou o tránsito a xestión pública. Dous deles, ademais, acumulan demora. A cifra fala por si só.

Un pacto coa municipalización como bandeira

Ninguén esperaba que cambiar de mans a xestión dun servizo público fose tarefa duns meses. Os procesos de municipalización esixen estudos xurídicos, prazos de contratación, negociación coas plantillas e, a miúdo, disputas coas empresas concesionarias saíntes. Pero o certo é que o pacto de goberno asinado entre nacionalistas e composteláns identificaba con nome e apelidos os servizos que ían volver a mans municipais. Tres, concretamente. E ningún chegou a porto.

Convén lembrar que a municipalización foi un dos eixos ideolóxicos que permitiu pechar o acordo entre as dúas formacións. Non era un punto máis entre outros: era parte do relato compartido, daquilo que xustificaba gobernar xuntos. A ninguén se lle escapa que un incumprimento tan redondo —nin un só dos compromisos cumpridos— tensa a relación entre os socios e alimenta as críticas dunha oposición que ten o achado servido na bandexa.

Dous aparcadoiros céntricos, a única materia aínda pendente

E que queda desa lista? Pouco, e con atraso. O goberno compostelán só mantén pendente a xestión de dous aparcadoiros situados no centro da cidade, que seguen a ser os únicos servizos con algún movemento cara á recuperación pública. Nin sequera estes, con todo, marchan ao ritmo previsto: o propio recoñecemento da demora indica que os prazos iniciais do pacto xa non se sosteñen.

Non é menor o dato. Os aparcadoiros céntricos son, ademais, servizos cunha lóxica especialmente favorábel á xestión municipal: xeran ingresos propios, teñen demanda garantizada e a súa concesión privada adoita ser obxecto de debate público. Que precisamente aí se concentre a única actividade do expediente di moito do que falta por facer. Demasiado tempo.

O custo político da promesa incumprida

Gobernar en coalición esixe constante negociación, e os pactos de goberno non son contratos executables por vía xudicial: son compromisos políticos cuxa medida real a pon o calendario. Cando o calendario se baleira, a promesa convértese en munición. A oposición compostelá pode agora exhibir un cero absoluto de resultados no capítulo estrela do programa conxunto, e os socios de goberno só poden opor procesos en marcha, agardas administrativas e horizontes difusos.

Hai outra lectura posíbel. Quizais o bipartito priorizou outras urxencias de xestión cotiá, ou quizais a complexidade técnica de cada municipalización resultou maior do estimado sobre o papel. Son explicacións defendíbeis. Pero os programas electorais escríbense para cumprirse, non para reconstruílos despois. E cando un compromiso ideolóxico central queda a cero, a pregunta xa non é técnica, senón de vontade política.