Hai unha perda que rara vez se menciona cando se fala de explotación sexual: a do nome propio. Para moitas mulleres estranxeiras que exerce a prostitución en España, o primeiro paso da súa despersonalización non chega coa chegada a un club, senón antes, cando deciden —ou vense obrigadas— a adoptar unha identidade que non é a súa.
Un alias como primeira fronteira
O fenómeno non é exclusivo de Ourense, aínda que casos recentes na provincia o puxeron de manifesto. As mulleres que chegan doutros países, moitas veces fuxindo de contextos de pobreza ou exclusión, preséntanse ante os clientes con nomes escollidos pola súa sonoridade «exótica». Esa etiqueta cumpre unha dobre función: responde á lóxica comercial do contorno e, ao mesmo tempo, ofrece unha capa de anonimato nun ámbito onde a seguridade persoal é máis ben unha aspiración que unha realidade.
O resultado é paradóxico. A mesma identidade falsa que as protexe de miradas indesexadas é a que as arrinca da súa propia historia. No circuíto da prostitución, ser outra persoa deixa de ser unha elección para converterse nunha condición de supervivencia.
Cando saír supón desaparecer aínda máis
O proceso de borrado identitario non remata coa saída. quen logran abandonar ese mundo e denuncian o vivido adoan ser declaradas testemuñas protexidas. Entón, de xeito case simbólico, o pseudónimo substitúese por outra abstracción: un código, unha cifra. Un mecanismo necesario para garantir a súa seguridade, pero que multiplica a sensación de deixado de existir como individuo con nome e rostro.
Como se reconstrúe unha vida cando o sistema xudicial, precisamente o que promete protexela, tamén a reduce a un número? É a pregunta incómoda que planta este dobre mecanismo de anonimización: primeiro o mercado impón un nome falso; despois, a protección legal impón unha sigla.
O trasfondo: vulnerabilidade e supervivencia
Detrás destas historias está case sempre o mesmo denominador común: a necesidade. A situación de desvantaxe que arrastran moitas mulleres inmigrantes empúxaas cara á prostitución como único medio de subsistencia dispoñible. Non se trata dunha decisión libre en sentido pleno, senón dunha alternativa sen alternativas, na que o corpo se converte no último recurso económico.
O caso ourensán, onde as condicións precarias dos locais e a presenza de dispositivos de vixilancia saíron á luz nunha operación policial, ilustra un modelo de negocio que se apoia estruturalmente nesa fragilidade. Mentres o marco legal español manteña as mulleres nunha zona gris —nin regularizada nin prohibida—, o terreo seguirá sendo fértil para a explotación.
Recuperar o nome propio
Poñer o foco na identidade non é un exercicio poético: é unha forma de entender a magnitude do dano. Unha muller que atravesa este proceso perde o seu nome dúas veces —unha polo mercado, outra pola protección— e debe reconstruírse dúas veces. As políticas de asistencia a vítimas de explotación deberían medir o seu éxito, precisamente, nesa recuperación: o momento no que unha persoa volve ser chamada polo seu nome verdadeiro, sen medo e sen códigos.
Ese debería ser o horizonte. Porque a verdadeira medida da dignidade non está en canto se protexe a unha testemuña, senón en canto se lle devolve daquilo que lle foi arrebatado: a súa historia, a súa voz e, si, tamén o seu nome.
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita