O parricidio de Aguiño: cando o horror deixa paso a unha inusual compasión colectiva

A morte dun home a mans do seu propio fillo sacudiu a tranquila parroquia de Aguiño, no corazón do Barbanza. Trátase dun suceso que, segundo adiantou La Voz de Galicia, xerou unha resposta social profundamente infrecuente, marcada non pola condena unánime e fría, senón por unha estendida compaixón cara ao novo investigado, quen ingresou o venres no cárcere de Teijeiro tras prestar declaración ante a xuíza nos xulgados de Ribeira.

Poucas veces un crime desta magnitude produce un silencio tan cargado de empatía. A vítima, un veciño da localidade, perdeu a vida nun episodio que a autoridade xudicial investiga agora como un presunto homicidio. Con todo, o ton das conversas na comarca non responde ao patrón habitual. Non falamos de alivio polo encarceramento do presunto autor nin dun clamor punitivo. Falamos dunha comunidade desconcertada que decidiu mirar cara ao contorno do novo cunha mestura de respecto ao proceso xudicial e dunha dolorosa comprensión dos posíbeis engranaxes emocionais que puideron desencadear a traxedia.

Dos xulgados de Ribeira ao cárcere de Teijeiro

O peso da lei segue o seu curso institucional cunha frialdade necesaria. Quen se sente no banco dos acusados debe responder ante a xustiza, e mentres chega o momento do xuízo oral, a maxistrada de garda en Ribeira decretou o ingreso en prisión provisional, comunicada e sen fianza. O destino do novo é o centro penitenciario de Teijeiro, un lugar que xa acolle a numerosos reclusos da xeografía galega. É o trámite lóxico despois dunha detención. Demasiado tempo de silencio. A maquinaria xudicial póñese en marcha, pero o realmente extraordinario deste caso radica no pulso social que late nas rúas de Aguiño. A ninguén se lle escapa que cando unha familia se rompe por dentro de maneira tan violenta, os fíos invisíbeis do pobo enteiro adoitan tambalearse e gretarse.

Unha onda de apoio que choca coa dureza do expediente

Dificilmente se atopa un paralelismo nos últimos anos na comarca barbanzesa. As plataformas dixitais convertéronse nun altofalante inesperado para este caso. Lonxe de restar importancia á morte do proxenitor, as mensaxes de apoio ao novo investigado multiplícanse exponencialmente nas redes sociais, nun xesto que reflicte un profundo coñecemento da historia familiar e das dinámicas domésticas locais. Esta resposta colectiva, profundamente compassiva, convive e choca directamente coa crudeza das dilixencias policiais e o estrito expediente xudicial aberto no partido xudicial de Noia, ao que pertence a comarca. Os veciños prefiren abrazarse antes que sinalar co dedo. «A compaixón», podería dicirse, «imponse ao escándalo».

O reflexo dun lo familiar e comunitario

Máis alá dos detalles forenses e da dura decisión da titular do xulgado, a traxedia deixa unha estela de devastación emocional. Non é menor o dato de que, en pleno proceso xudicial, distintos membros da familia teñan protagonizado xestos de reconciliación e dor conxunto, transcendendo o estigma do parricidio. Unha imaxe dun abrazo entre distintas xeracións da mesma familia, días despois de que a noticia conmocionase o litoral coruñés, resume á perfección a complexidade humana deste suceso. A fenda aberta no seo deste fogar de Aguiño provocou un terremoto do que será moi difícil recuperarse, pero o contorno máis achegado decidiu que o acompañamento e a empatía serán as ferramentas para transitar este escuro barranco.