O portaavión nuclear USS Gerald Ford fixo rumbo á base de Souda, en Creta, tras sufrir un incendio na súa lavandería e unha serie de fallos loxísticos que deixaron a centos de tripulantes sen camas nin servizo de lavandería e con múltiples inodoros fóra de servizo. O suceso, ocorrido o pasado 12 de marzo, precipita a retirada do navío despois de case dez meses consecutivos de despregamento en teatro de operacións.
Incendio, escasez de camas e un problema persistente cos aseos
A alarma desencadeouse por un incendio na lavandería que, segundo o Pentágono, non foi provocado por un ataque inimigo senón por un sinistro accidental. O lume prolongouse durante preto de trinta horas e alcanzou compartimentos destinados ao descanso da tripulación, consumindo uniformes e literas. Dous mariñeiros resultaron feridos e decenas recibiron asistencia por inhalación de fume.
Tras o sinistro, máis de 600 membros da dotación vironse obrigados a improvisar camastros no chan ou sobre mesas, mentres que outros permanecen sen posibilidade de lavar a roupa, unha incomodidade que se engade a un problema previo: atascos reiterados nos aseos do buque. O cadro describe unha situación humana tensa na que o cansanzo e a frustración se converteron nunha parte cotiá da vida a bordo.
A Mariña respondeu publicamente que os incidentes de obstrución «son abordados axiña por persoal capacitado de control de danos e enxeñaría, con un tempo de inactividade mínimo», pero na práctica as colas ante os poucos servizos dispoñibles e a persistencia dos fallos alimentaron o desalento. Cando a tecnoloxía falla, a capacidade dun portavión para proxectar poder non é o único que queda en entredito; a loxística básica e a atención ao persoal convértense nun termómetro da eficacia operativa.
«Os incidentes de obstrución son abordados axiña por persoal capacitado de control de danos e enxeñaría, con un tempo de inactividade mínimo», sinalou un portavoz da Mariña.
Un despregamento que puxo á proba os límites da Mariña
O USS Gerald Ford desembarcou neste teatro tras unha longa agonía de meses. Mobilizado inicialmente no Mediterráneo, o grupo de ataque encadeou misións sucesivas —incluída unha operación de presión sobre Venezuela e unha misión de protección arredor de tensións con Irán— ata situarse no seu décimo mes de despregamento. Na práctica, manter un portaavión máis de seis meses en alta mar é unha rareza en tempos de paz polo desgaste físico e moral que xera na tripulación.
Cabe lembrar que a Mariña rexistrou un récord recente co USS Abraham Lincoln en 2020, que sumou 294 días despregados, unha cifra insólita desde a guerra de Vietnam. O caso do Gerald Ford podería achegarse ou mesmo superar esas marcas se as ordes de permanecer na zona se prolongaran ata maio, como apuntan as últimas instrucións operativas.
O buque en cuestión é, ademais, un dos proxectos navais máis custosos da era recente: o seu custo sitúase arredor dos 13.000 millóns de dólares, unha cifra que engade presión simbólica á necesidade de mantelo operativo e sen episodios que danen a súa imaxe como punta de lanza da frota estadounidense.
Repercusións estratéxicas e o relevo previsto
A retirada cara á base de Souda en Creta —a única instalación próxima con capacidade para acoller un portavión do seu tamaño e propulsión— non só busca reparar danos e asistir á tripulación, senón tamén preservar a integridade operativa do grupo aéreo embarcado. Fontes oficiais anticipan que o portavión George W. Bush podería relevar ao Gerald Ford na zona, algo habitual na rotación d
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.