En Ourense, a 16 de marzo de 2026, os talleres de reparación de calzado afrontan un declive que ameaza a súa pervivencia: apenas quedan 9 tendas de reparación de calzado dedicadas ao remendo, fronte a unha oferta de venda de calzado que supera os 50 establecementos. A conxunción dunha clientela envellecida e a cultura do «usar e tirar» imposta polo fast fashion explican por que este oficio, que hai décadas formaba parte do tecido comercial da cidade, redúcese ao mínimo.
As sondaxes a pé de rúa indican que o 85% da clientela destes talleres ten máis de 65 anos, un patrón que reflicte a persistencia de hábitos de consumo baseados na durabilidade. A medida que esa cohorte envellece e se reduce, o mercado potencial de reparacións contraese e a actividade perde sentido económico.
A caída da demanda tamén está ligada ao prezo: moitas reparacións teñen un custo similar ao dun zapato barato novo, o que disuade os consumidores máis novos. Ademais, os encargos concéntranse no calzado feminino, que tende a necesitar máis arranxos polo seu deseño e materiais. Os propietarios falan dunha diminución notable de traballo no verán e de cambios nos hábitos de compra.
Un oficio que se encolle
Antonio Blanco, propietario do taller A Bota nas Galerías Viacambre (número 9), resume a situación con datos e observación diaria: a clientela é maioritariamente feminina e os encargos diminuen co calor estival. O seu local, que leva anos atendendo xeracións de ourensáns, agora busca alternativas para manter a rendibilidade.
«Quen manteñen o negocio son practicamente as señoras, eu diría que un 85%, estimando por observación que a media debe ter máis de 60 anos. Veñen por xeral a cambiar algunha sola ou chapa de zapato antigo. E isto entra en xogo co feito de que o zapato de señora adoita durar moito menos, por ser máis fino pérdese con maior facilidade. Os encargos de zapatos de cabaleiros son moi poucos os que adoito recibir, e en xeral destaco o feito de que isto no verán baixa moito, arredor dun 70%.»
Outro veterano do sector, Juan Manuel Somastre, con un establecemento na Rúa Xosé Ramón Fernández Oxea desde hai catro décadas, advirte que a profesión podería desaparecer nunha ou dúas xeracións se non cambian as tendencias de consumo.
«O oficio está a desaparecer. Pois ao cabo de, creo eu, oito, dez anos como máximo, non vai quedar ninguén. É unha situación moi complicada porque un par de zapatos que custe 20 ou 30 euros, máis ou menos iso custa unha reparación, e xusto ese é o punto crítico que atravesa ese tipo de negocio, porque é unha cuestión lóxica, ninguén vai reparar un par de zapatos por case o mesmo que lle custou.»
Presións económicas e vías de supervivencia
O avance do modelo do fast fashion e a deslocalización da produción inundaron o mercado con calzado barato e dificilmente reparable, feito que reduce a demanda de servizos de arranxos. A simplificación de materiais e a caída dos prezos convérten moitas intervencións en economicamente inviables.
Perante isto, os zapateiros ourensáns intentan diversificar. Algúns amplían servizos —reparación de mochilas, carteiras, cinto e traballos de marroquinería— para compensar a perda de encargos en calzado. Outros combinan a actividade coa venda de produtos relacionados ou encargos a medida para clientes concretos.
Os talleres tamén sinalan a falta de relevo xeracional. A formación artesanal na reparación de calzado perdeu atractivo fronte a saídas profesionais con maior proxección económica, e as administracións locais raramente impulsaron programas de apoio específicos para oficios tradicionais.
Expertos en economía local sinalan que a supervivencia destes ne
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.