A crise das facturas pendentes pon a Ourense diante dun calendario político tenso

Ourense vive un outono político condicionado por unha pregunta incómoda: como se paga o que xa se debe? O intento do equipo de goberno de habilitar 11,46 millóns de euros mediante unha ampla modificación de crédito afundíuse no pleno, deixando ao Concello sen marxe para atender unha débeda con provedores que acumula, ademais, o custo dos xuros de mora.

Un pulso que trascende a partida contable

A rexeitación de PP e BNG, xunto coa abstención socialista, impediu que o expediente seguise adiante. Pero máis alá do resultado numérico, a sesión deixou un clima de tensión pouco habitual mesmo para os estándares dun pleno ourensán. O alcalde, Gonzalo Jácome, advertiu publicamente a quen votase en contra de que poderían ser considerados responsables dos prexuízos causados aos acreedores municipais, apuntando a unha posible vía xudicial. A resposta da portavoz popular non se fixo esperar: se o rexedor acode aos tribunais por esta causa, contraatacará pola mesma vía.

O fondo do desacordo non é só o destino dos fondos. Os grupos da oposición argumentaron que o documento chegou ao pleno sen pasar antes pola comisión correspondente, o que impediu unha análise pormenorizada das partidas. Aínda que a sesión recoñeceu a urxencia da moción para poder debatela, esa vía excepcional alimentou as sospeitas sobre a opacidade do expediente.

O custo real de bloquear —ou non desbloquear— o diñeiro

Detrás do rifirrafe parlamentario hai un problema de xestión con consecuencias económicas tangibles. Cando un concello demora o pagamento de facturas, os xuros de mora súmanse ao principal, e os provedores —moitos deles pequenas empresas locais— ven comprometida a súa liquidez. É lexítimo preguntarse se a responsabilidade desa situación recae sobre quen goberna e acumula a débeda, sobre quen bloquea a saída, ou sobre ambos.

A ameaza de accións legais entre institucións e grupos municipais abre, ademais, un debate sobre os límites do control político. Usar a vía xudicial como arma de presión nun conflito plenario pode sentar precedentes delicados: a discrepancia nunha votación é parte esencial do funcionamento democrático local, non un ilícito.

Un conflito que seguirá sobre a mesa

Nada indica que o asunto quede pechado. O goberno municipal segue necesitando eses 11,46 millóns, e a propia advertencia do alcalde de que o expediente «aprobarase hoxe ou noutro momento» anticipa novos intentos. A oposición, pola súa banda, marcou un límite procedimental que probablemente manterá en futuras sesións: sen debate previo en comisión, non hai respaldo.

O que está en xogo en Ourense vai moito máis alá dunha modificación de crédito. É a capacidade dun concello para honrar os seus compromisos, a saúde financeira dos seus provedores e a calidade do diálogo político nunha casa consistorial onde a tensión parece instalarse como forma normal de facer política. O calendario de plenos vindeiros dirá se prevalece o acordo ou a trincheira.