Tui e Lugo — O que durante séculos foi unha cerimonia de vasalaxe espiritual e política mutou, na súa edición máis recente, nun altofalante contra as desigualdades que fracturan a sociedade galega. A Ofrenda ao Santísimo Sacramento do Antigo Reino de Galicia, celebrada na catedral de Lugo, tivo este ano un compoñente inédito: a asistencia do presidente da Xunta por primeira vez en máis dunha década. Pero máis alá do boato institucional, o verdadeiro nervio do acto puxérono as pregarias do alcalde de Tui e do bispo de Tui-Vigo, que centraron as súas intervencións nos males contemporáneos: polarización política, precariedade laboral, dificultades de acceso á vivenda, xenofobia e unha crecente crise de saúde mental.
A tradición, que afunde as súas raíces na Baixa Idade Media, cando os reinos cristiáns peninsulares buscaban cohesionar os seus territorios baixo o amparo divino, foise adaptando aos tempos. Hoxe, a Ofrenda non é só un acto de fe, senón tamén unha declaración de intencións sobre o modelo de sociedade que se desexa construír. Nesta ocasión, as mensaxes lanzadas desde o altar maior da catedral lucense resoan nun contexto de fragmentación social acelerada pola crise económica pospandemia e as tensións xeopolíticas globais. Pode unha rogativa relixiosa xerar un cambio real ou queda nun xesto simbólico baleiro de contido práctico?
Un símbolo de identidade en tempos de polarización
O acto, que cada ano alterna a súa sede entre as sete capitais de provincia históricas do antigo reino, recuperou este ano en Lugo unha dimensión institucional que perdera desde 2012. A presenza do presidente autonómico non foi casual: a súa asistencia simbolizou un respaldo explícito a unha cerimonia que algúns sectores consideran ancorada no pasado, pero que para outros representa a memoria colectiva de Galicia como entidade política. A ausencia de mandatarios rexionais durante máis dunha década alimentara críticas sobre o progresivo desinterese das administracións cara ás tradicións que forxan a identidade galega. Coa súa chegada, péchase un ciclo de desencontro e ábrese a porta a unha posible revitalización deste tipo de eventos como espazos de encontro transversal.
Porén, o verdadeiro pulso da xornada non estivo nos asentos reservados ás autoridades, senón no contido das oracións. Tanto o rexedor tudense como o prelado de Tui-Vigo aproveitaron a oportunidade para denunciar o que cualificaron como “enfermidades sociais” que corroen o tecido comunitario. A polarización política, sinalada como un dos males máis acuciantes, foi descrita como un obstáculo para o diálogo e a cooperación entre institucións e cidadanía. Nun momento en que os discursos de odio e a crispación dominan o debate público, a Ofrenda converteuse nun raro espazo de concordia, aínda que só fose durante os minutos que durou a cerimonia.
Pregarias con carga social: vivenda, traballo e saúde mental
Entre os temas que coparon as súplicas elevadas ao Santísimo Sacramento destacaron a precariedade laboral e a imposibilidade de acceso á vivenda, dúas realidades que golpean con especial dureza aos mozos galegos. A taxa de emancipación na comunidade segue a ser das máis baixas do Estado, e o prezo do aluguer en cidades como Vigo, A Coruña ou Santiago disparouse nos últimos anos. A pregaria non se limitou a unha mera enumeración de problemas; incluíu unha chamada á acción dirixida a “responsables políticos, económicos e sociais” para transitar dunha sociedade centrada no crecemento económico desmedido e na mercantilización das relacións humanas cara a outra baseada no benestar colectivo e na solidariedade.
Outro dos frontes abertos foi o da saúde mental, unha epidemia sil
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.