Un caso de corrupción estrutural sacode as institucións. O que comezou como unha intervención para salvar un proxecto estratéxico derivou nunha rede de favores, contratistas opacos e decisións políticas sospeitosas. Dúas figuras de alto perfil, entre elas un expresidente do goberno e un exministro con peso en infraestruturas, terían sido utilizadas como lexitimación para unha operación que deixou millóns en mans privadas.
Demasiado tempo.
O rescate que beneficiou a uns poucos
O plan de rescate, aprobado baixo argumentos de emerxencia económica, mobilizou fondos públicos por valor de varios centos de millóns. En teoría, o seu obxectivo era estabilizar unha empresa clave para a cadea loxística galega, afectada pola crise pospandémica. Pero os documentos xudiciais consultados sinalan que o deseño do paquete de axudas favoreceu de forma desproporcionada a un reducido grupo de empresas do sector construtor e inmobiliario. Estas firmas, moitas delas con sede en paraísos fiscais ou con historial de irregularidades en contratación, fixéronse con contratos directos sen concurso público.
O certo é que o procedemento foi atípico. Activouse unha vía de urxencia que eliminou as garantías habituais de transparencia. E aí está a clave: non foi un fallo técnico illado, senón un patrón repetido en polo menos sete adxudicacións consecutivas. Unha persoa investigada, con estreitos vínculos co contorno político do Ministerio de Transportes naquel momento, actuou como intermediaria entre o aparello estatal e as compañías beneficiadas.
O uso de figuras institucionais
O expresidente, aínda con influencia despois de abandonar o cargo, e o exministro de Fomento interviñeron en momentos decisivos do proceso. As súas aparicións públicas, discursos e reunións reservadas serviron para dar credibilidade a decisións xa tomadas na sombra. Non asinaron contratos directos, pero a súa presenza institucional blindou decisións que, doutro xeito, terían levantado alertas moito antes.
Cómpre lembrar que, en 2022, ambos compareceron xuntos nunha rolda de prensa en Arteixo, xunto á sede da empresa rescatada, para anunciar o “éxito do plan de reestruturación”. Aquel acto, con bandeiras oficiais e cobertura institucional, tivo lugar apenas 48 horas antes de que se pechase un contrato clave por 83 millóns para a ampliación do polígono loxístico da Grela. Contrato que, segundo a UDEF, foi fraccionado artificialmente para evitar controis europeos.
Non é menor o dato: a empresa adxudicataria, rexistrada nunha oficina virtual de Vigo pero xestionada desde fóra da UE, non tiña experiencia previa en obras desa envergadura. Nin sequera contaba con maquinaria propia. A ninguén se lle escapa que este tipo de montaxes son clásicos en redes de captación de fondos públicos.
A trama nas sombras do porto
As pescudas apuntan a unha trama que operaba desde os despachos da administración portuaria ata despachos privados en Madrid e Vigo. Hai indicios de que altos cargos do Estado no porto da Coruña recibiron pagos en concepto de “consultoría” por parte de sociedades interpostas. Un deles, un alto cargo municipal con responsabilidades en urbanismo, cobrou polo menos tres transferencias de 45.000 euros cada unha desde unha firma radicada en Panamá, todo iso durante o período de redacción do plan director que beneficiou aos contratistas do rescate.
Abonda con mirar o mapa de adxudicacións nos últimos tres anos. Desde o túnel de O Burgo ata a nova ligazón ferroviaria na zona sur da cidade, os mesmos nomes reaparecen. As mesmas consultoras pantasma. Os mesmos informes técnicos asinados por peritos cuxa dirección coincide coa de bufetes ligados á rede investigada.
A cifra fala por si soa: máis do 64% dos contratos derivados do plan de rescate foron para cinco empresas.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.