Lácteos Lorán naceu como unha aposta modesta nun municipio lucense e hoxe lidera unha pequena revolución da proximidade dende a súa fábrica en Gontán. Foi en 1975 cando José López e María Rancaño compraron unha queixería pechada e comezaron a elaborar apenas 20 kilos diarios; medio século despois, a firma supera os 5.000 kilos ao día e vende arredor do 80% da súa produción no mercado local. A gesta non é só industrial: é tamén social e territorial.
De unha cociña a unha fábrica: o pulso da transformación
A historia da empresa familiar ten o aroma de moitas industrias rurais galegas: risco, mans á obra e unha comunidade ao redor. Cando José López e María Rancaño tomaron a vella queixería en 1975, non deixaron de ser agricultores que engadían valor á leite; pouco a pouco aquel taller caseiro foi tecnificando sen renunciar a técnicas tradicionais que seguen marcando o seu selo. Hai que lembrar que non foi unha progresión rápida, senón unha suma de tempadas boas, decisións prudentes e reinversións constantes.
A progresión non foi lineal. Exigir certificacións sanitarias, adaptar a produción a normativas e manter a trazabilidade da leite obrigou a investir en instalacións e formación. A decisión clave chegou coa ampliación a unhas novas naves en Gontán, que permitiron multiplicar a capacidade produtiva e consolidar canais de venda. Dende unha sala de ordeño cercana ata a máquina de envase, a gama de procesos mostra o choque entre o artesanal e o industrial; Lorán procurou manter o equilibrio entre ambos sen perder a identidade do produto feito na comarca.
Máis aló do incremento de volume, a casa apostou pola calidade como bandeira. Os queixos non compiten polo prezo senón polo carácter: maduracións longas, lotes recoñecibles e unha relación directa con pequenos ganadeiros que subministran a leite. Ese enfoque forxou fidelidade: tendas de barrio, carnicerías tradicionais e consumidores locais que buscan un produto con trazabilidade prefiren as súas pezas antes que a oferta homogénea de marca branca.
Un modelo de proximidade que sustén as comarcas
Vender o 80% da produción no mercado de proximidade non é unha casualidade estratéxica, senón unha elección que se entrelaza coa xeografía e a economía da Terra Chá e do resto de Lugo. A demanda de produtos con orixe próximo recuperou forza nos últimos anos e Lácteos Lorán soubo aproveitar ese xiro: a súa presenza en mercados semanales, feiras comarcais e tendas locais é tan importante como as vendas á restauración estival na costa.
A dinamización que xera unha queixería destas características vai máis aló da balanza económica. En comarcas con problemas de despoboamento, empresas como a de Abadín sostén empregos directos e inducen circuitos comerciais. Segundo fontes próximas á compañía, a factoría permitiu que varias familias mantan explotacións de vacuno leiteiro e que os mozos atopen unha saída profesional sen emigrar. Non é a primeira vez que un produto ben xestionado revitaliza o tecido rural; a experiencia de Lorán é un exemplo palpable desa dinámica.
Tamén hai un compoñente cultural. A gastronomía galega, coa súa rede de feiras, concursos de queixos e romarías, serviu de escaparate para produtores pequenos. A implicación en eventos locais e a colaboración con asociacións gastronómicas aumentou a visibilidade da marca, que preferiu consolidarse no territorio antes que asumir un crecemento desbocado que puidese diluír o seu carácter.
Desafíos pendentes e próximos pasos
Escalar de 20 a 5.000 kilos diarios non está exento de tensións. Manter a calidade mentres se amplía a produción, asegurar a estabilidade do subministro de leite e afrontar o encarecemento da enerxía e dos insumos son retos que obrigan a tomar decisións difíciles. A sucesión xeracional tamén entra na ecuación: a familia fundadora xa pasou o testemuño a novos responsables que deben combinar oficio con formación técnica e visión comercial renovada.
No plano comercial a tentación de abrir mercados fóra de Galicia é real, pero implica riscos. Chegar a grandes distribuidores esixe axustar formatos, calendarios e marxes; por iso, segundo interlocutores do sector, moitos produtores prefiren unha fórmula mixta: manter a base na proximidade e testar novas liñas de valor engadido —edicións limitadas, maduracións especiais, canles dixitais— que reforcen a marca sen comprometer a súa esencia.
As administracións públicas poden xogar un papel complementario. Programas de apoio á transformación dixital, axudas para mellorar a eficiencia enerxética das instalacións ou incentivos para a promoción territorial facilitarían a proxección de empresas como Lácteos Lorán. A falta de confirmación oficial sobre novos proxectos, a colaboración público-privada e as iniciativas cooperativas seguen sendo vías plausibles para sostener o crecemento.
A traxectoria de Lácteos Lorán non é unha epopea illada, senón a suma de oficio, prudencia e sentido de comunidade. Se o porvir esixe combinar arraigo con apertura, a lección que deixa Abadín é que crecer sen perder identidade é posible. A proba tangible son os 5.000 kilos que cada día salen da súa fábrica en Gontán en busca de mesas próximas; o reto, agora, será manter ese pulso sen renunciar ao que converteu aquel taller de 1975 nun referente local.
Información adiantada en exclusiva por La Voz de Galicia.
