Na segunda xornada do xuízo celebrado o 11 de marzo de 2026 na Audiencia Provincial de Oviedo, os peritos concluíron que os proxenitores acusados de encerrar durante case catro anos aos seus tres fillos nun chalé de Fitoria non padecen trastornos mentais graves e que non existen probas de maltrato físico. Os expertos situaron o problema nas secuelas do illamento que sufriron os menores, o absentismo escolar e o retraso do desenvolvemento social e académico que presentan, e recomendaron unha intervención asistida e progresiva para que os nenos poidan regresar a casa. O matrimonio, un home alemán de 53 anos e unha muller estadounidense de 48, está acusado por feitos que saíron a luz en 2023 e que provocaron unha forte atención mediática e xudicial.
O catedrático de psiquiatría que avaliou aos pais durante o seu período en prisión provisional, Julio Bobes, explicou ante a sala que non detectou neles un trastorno mental grave. Segundo o seu informe, ambos padeceron covid en dúas ocasións e presentan síntomas prolongados do chamado covid persistente —perda do olfacto, alteración do gusto, lentitude psicomotora e falta de iniciativa— que, combinados cun medo intenso a un novo contaxio, os levaron pouco a pouco ao illamento. Esa retirada social tería dificultado a normalización da vida familiar en España: non se empadroaron con normalidade nin regularizaron trámites, o que, a xuízo de Bobes, foi alimentando a desorganización no fogar.
Os especialistas rexeitaron ademais que a casa presentase un síndrome de Dióxenes en sentido estrito. Bobes precisou que o que predominaba na vivenda non era lixo orgánico acumulado, senón embalaxes e caixas procedentes de numerosas compras a domicilio que os moradores ían pospoñendo para desbotar. Esa acumulación, dixo, é secundaria ao peche e á dinámica de vida que os pais foran adoptando por temor ao exterior e ás consecuencias legais que lles puidese acarrear a súa exposición social.
Os peritos centraron o seu diagnóstico nos tres menores, que presentan un «retraso no desenvolvemento» e un desfase académico e social relevante tras anos sen escolarización reglada nin contacto habitual co contorno. Na súa intervención subliñaron a necesidade de que os nenos normalicen a súa vida canto antes, pero advertiron de que a restitución da convivencia familiar debe ser gradual e monitorizada por equipos de saúde mental e servizos sociais. Segundo os expertos, a intervención debe combinar psicoloxía, psiquiatría e apoio dos servizos sociais para acompañar a reintegración.
Na sala expuxéronse tamén elementos a favor da defensa que buscan contextualizar a conduta dos acusados. O letrado que defende á nai, Javier Muñoz, sostivo que o matrimonio actuou movido polo temor á pandemia e pola convicción de que protexían aos seus fillos, unha actitude que, segundo a estratexia da defensa, non equivale a unha intención de causar dano. Os peritos recolleron esa hipótese ao afirmar que os menores botan de menos aos seus pais e manifestan desexo de volver con eles, polo que a prioridade sería facilitar ese regreso con apoio profesional.
O tribunal escoitou tamén valoracións sobre as capacidades parentais dos procesados, aos que non se considera incapaces de atender aos seus fillos, senón que se lles atribúe a necesidade de acompañamento e tratamento para superar os efectos do illamento e da enfermidade prolongada. Os expertos recomendaron plans individualizados que inclúan programas educativos para os menores e terapias que favorezan a adquisición de habilidades sociais e o reforzo académico, ao tempo que se supervisa a situación doméstica.
A comparecencia dos peritos abriu de novo o debate sobre as medidas xudiciais máis idóneas: mentres a acusación mantén a tese de privación de liberdade e posible maltrato,
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.