Lugo estrenará nos próximos meses o primeiro cemiterio de mascotas público de Galicia

A loita por un animal de compañoa deixará pronto de carecer dun espazo propio en Galicia. Lugo abrirá nos próximos meses o primeiro cemiterio de mascotas de carácter público da comunidade, unha iniciativa que adiantou La Voz de Galicia e que chega nun momento no que a sociedade galega convive xa con máis mascotas que menores de 35 anos. A cifra, por si soa, explica boa parte deste proxecto.

Un cambio social que xa era visíbel

Poucas transformacións cotiás se perciben con tanta facilidade como a incorporación do animal de compañoa ao núcleo familiar. Basta camiñar por calquera rúa dunha cidade galega para topar con cans en terrazas, en transportes públicos ou simplemente no sofá de casa, onde facía décadas non entraban. Non é unha impresión: a comunidade conta hoxe con máis mascotas que persoas menores de 35 anos.

Ese dato cambia a perspectiva sobre o que significa despedir un animal. Se convive como un membro máis da familia durante anos, a súa morte deixa un baleiro real. O certo é que ata agora as alternativas para quen quería dar un descanso digno ao seu compañeiro eran escasas ou limitábanse ao ámbito privado, e a nova de Lugo apunta a cubrir ese oco desde o público.

Recoñecer o loito, non só enterrar

Hai un aspecto do proxecto que trascende o loxístico. Quen impulsa a iniciativa insiste en algo que moitos donos levan anos reclamando: que as familias saiban que a súa dor pola perda dun animal é un loito válido, lexítimo, digno de respecto. Non é menor o detalle. Durante moito tempo, o sufrimento trala morte dunha mascota mirouse con certa condescendencia, como se o vínculo fose inferior.

A psicoloxía leva décadas recoñecendo que ese apego produce unha ruptura dolorosa cando se rompe. Agora, un espazo físico pensado para o recordo —un lugar ao que acudir, onde exista unha tumba, un nome, unha data— dá a ese sentimento unha ancoraxe material que antes simplemente non existía na rede pública galega. Demasiado tempo esperando.

Por que Lugo e por que agora?

A ninguén se lle escapa que a aposta municipal non xorde en calquera momento, senón en plena madurez do fenómeno das mascotas na comunidade. Con máis animais de compañoa que mozos en idade de fundar familia, a relación afectiva con cans e gatos consolidouse como un trazo xeneracional. O envellecemento da poboación galega, ademais, sitúa a moitos fogares nos que o animal é a compañoa diaria principal.

Que a primeira experiencia pública deste tipo se plantexe en Lugo di pouco do lugar e moito do momento: algunha administración tiña que dar o primeiro paso, e a capital lucense adiantase ao resto de concellos galegos. Convén recordar que existen instalacións privadas e servizos funerarios para animais noutras partes, pero o novidoso aquí é a aposta desde a xestión pública, accesíbel e regulada.

Un servizo que apenas comeza

O proxecto aínda está nas súas primeiras fases: a previsión é que as instalacións abran nos próximos meses, e aínda quedan por concretar cuestións prácticas como o funcionamento cotián do recinto ou as tarifas. O que si está claro é o marco: trátase dunha instalación municipal, pensada para o conxunto da cidadanía e non para un nicho de mercado.

Se a experiencia funciona, non parece descabellado imaxinar que outros concellos galegos observen o desenvolvemento do proxecto con atención. A demanda existe —as cifras de mascotas demóstrano— e as infraestruturas para o final da vida dos animais son, ata agora, practicamente inexistentes na rede pública da comunidade.