Unha vaga de drons iranianos do tipo Shahed hostigou desde o 28 de febreiro varios países do Golfo Pérsico, provocando vítimas, peches de infraestruturas e un aumento do despregamento de sistemas antiaéreos na rexión. En apenas días, Emiratos Árabes Unidos, Baréin, Catar, Kuwait, Omán, Arabia Saudí, Iraq, Xordania e Chipre rexistraron a chegada de enxames que, aínda que na súa maioría foron interceptados, conseguiron impactos con consecuencias mortais. O uso masivo destes aparellos revela o valor relativo das pezas e a crecente dificultade de afrontar ameazas de baixo custo e alta persistencia. A crise puxo tamén en primeiro plano a experiencia e a industria de defensa desenvolvidas por Ucrania durante a súa guerra contra Rusia.
Algúns dos episodios máis destacados ocorreron a comezos de marzo: un dron Shahed alcanzou a forzas estadounidenses en Kuwait o 1 de marzo e provocou a morte de seis militares, e outro dispositivo obrigou ao peche do aeroporto de Dubái o 7 de marzo. Os Estados do Golfo e Estados Unidos empregaron os seus sistemas antimisís para interceptar moitos deses aparellos, pero a densidade dos ataques e o seu baixo custo complican a resposta sostida. A situación achega unha dimensión nova á guerra de baixa intensidade: o dano provocado non procede só de proxectís convencionais, senón de oleadas continuas de vehículos aéreos non tripulados.
A mecánica económica é unha das claves do fenómeno. Un dron Shahed tipo 136 estímase que custa entre $20.000 e $50.000, mentres que misísiles balísticos iranianos como o Fateh-110 poden situarse na orde de $1 e $2 millóns. Ademais, o custo dos interceptores occidentais é moi superior: un proxectil básico da batería Patriot alcanza aproximadamente $4 millóns por unidade. Fronte a esa disparidade, os atacantes poden sacrificar decenas de aparellos pola perda dun só interceptor, o que fai insostible economicamente un combate prolongado coas mesmas municións.
A escala do emprego defensivo nos primeiros días do conflito ilustrao con claridade. Segundo declaracións do comisario europeo de Defensa e Espazo, Andrius Kubilius, recollidas por diversos medios, nas primeiras 72 horas foron lanzados preto de 800 misísiles interceptores Patriot para neutralizar arredor de 2.000 drons e 500 misísiles balísticos procedentes de Irán. Esa resposta supera incluso os niveis de esforzo acumulados por Ucrania en varios anos, e evidencia que os aliados deben administrar coidadamente as súas reservas de misísiles caros fronte a ameazas masivas e baratas.
Os países do Consello de Cooperación do Golfo, con recursos económicos vastos e elevados orzamentos militares, demostraron igualmente a súa vulnerabilidade a estas tácticas. Excepto Baréin, a maioría supera o 5% do PIB en gasto militar, e aínda así buscaron a cooperación tecnolóxica e operativa de terceiros para conter os ataques. Neste contexto, o presidente ucraíno Volodímir Zelenski afirmou que os Estados do Golfo miraron á experiencia ucraína para deseñar respostas rápidas e de baixo custo fronte aos Shahed.
A propia Ucrania converteu a necesidade en innovación. Tres enxeñeiros e unha tenente do Exército desenvolveron un sistema acústico rudimentario que detecta o zumbido dos drons varios quilómetros antes de que sexan visibles; un micrófono conectado a un teléfono e a unha central permite identificar e seguir a traxectoria dos aparellos. Ese prototipo evolucionou ata a rede coñecida como Sky Fortress, que agrupa arredor de 10.000 sensores distribuídos por todo o país. Paralelamente, a industria ucraína produce interceptores a escala masiva, unidades que se cotizan entre 1.000 e 2.000 dólares e que, segundo os datos dispoñibles, neutralizan perto do 90% das incursións.
O contraste entre soluc
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.