Patricia Campos Doménech, ex piloto da Armada Española, ofreceu este venres en Lugo unha conferencia dentro do programa municipal con motivo do 8-M na que repasou a súa traxectoria como a primeira —e ata agora única— muller que chegou a pilotar un reactor na flota. Campos explicou por que, a pesar dos seus orixes modestos e das reticencias familiares, se presentou ás oposicións militares e logrou unha das dúas prazas dispoñibles nunha convocatoria con preto de 200 aspirantes. A charla buscaba poñer en valor a necesidade de derrubar barreiras en profesións tradicionalmente masculinizadas e dar voz ás dificultades que ela mesma viviu dentro da institución.
Nacida en Onda o 12 de marzo de 1977 e formada en Comunicación Audiovisual na Universidade de Valencia, Campos compaxinou desde nova a súa afección polo fútbol co interese pola aviación. Relata que, de nena, xogaba no patio mentres miraba ao ceo e se preguntaba que se sentiría ao voar, sen sequera imaxinar entón se ese soño era accesible para unha muller. Máis adiante, ante a imposibilidade económica de pagar unha formación privada como piloto comercial, optou polas oposicións á Armada, onde a formación era gratuíta e a oportunidade real para quen non podía costear os aeroclubes privados.
O seu ingreso na Armada, aos 23 anos, marcou un fito polo que representaba en termos de ruptura de roles, aínda que ela recoñece que non entrou coa idea de ser pioneira, senón coa simple vontade de voar. Tras superar unhas probas durísimas, converteuse na primeira muller en pilotar un reactor da flota, unha posición que a situou nun contorno extremadamente masculinizado. Aínda obtendo resultados excelentes no técnico e no físico, Campos denuncia que a esixencia extra veu pola condición de muller: “tes que demostrar o dobre que eles”, dixo en diferentes ocasións.
Na conferencia en Lugo recordou episodios que resumen a cultura que atopou no cuartel: incomprensión familiar, comentarios despectivos e chistes que normalizaban a obxectivación. Cando o contou na súa casa, a súa propia avoa sinaloulle que as mulleres debían ser azafatas e non pilotos, e como esa idea socializada dificultou a súa aceptación en certos ámbitos profesionais. Ao seu xuízo, a Armada mantiña nese momento prácticas e actitudes que a facían sentir fóra de lugar, con compañeiros que non ocultaban bromas de mal gusto e unha falta de sanción institucional ante o comportamento sexista.
Mais alén do ambiente, Campos describiu a responsabilidade técnica de pilotar avións da Armada e as tensións asociadas a misións con personalidades e altos cargos. Sinala que a presión nese tipo de voos é máxima porque non só se trata de operacións aeronáuticas, senón tamén de protocolo e seguridade para persoas de alto relevo. A pesar diso, subliña que xamais permitiu que a intimidación ou os prexuízos socavaran o seu rendemento; a súa traxectoria demostra que a competencia profesional non depende do xénero senón da preparación e da disciplina.
Tras a súa etapa na Armada, a súa vida profesional deu outros xiros: formouse e traballa como adestradora de fútbol e converteuse nunha activista visible en materia de igualdade de xénero. Nas charlas que imparte aproveita a súa experiencia para animar aos e ás mozas a entrar en sectores con pouca presenza feminina e para reclamar apoios estruturais, como bolsas ou programas de apoio, que corrixan as desigualdades derivadas da clase social. Campos insiste en que a falta de acceso económico é tan determinante como as barreiras culturais á hora de explicar por que as mulleres non ocupan certos postos.
Na súa intervención en Lugo tamén fixo fincapé na urxencia de cambios institucionais e culturais: non basta con incorporar mulleres se as estruturas seguen tolerando actitudes discriminatorias. Propón medidas concretas de
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.