O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia desestimou a apelación presentada polo home condenado pola violación dunha moza de 22 anos nunha discoteca do centro da Coruña, por feitos ocorridos en febreiro de 2024. A resolución, asinada esta semana, confirma a pena de nove anos de prisión imposta en primeira instancia e rexeita o argumento da defensa de que a falta dun análise toxicolóxico impide probar a incapacidade para prestar consentimento. O tribunal considera que as declaracións dos testigos e as circunstancias acreditadas na causa acreditan que a vítima estaba nun estado de embriaguez tal que anulou a súa capacidade de autodeterminación. Con iso, o alto tribunal ratifica a condena e pecha a cuestión probatoria plantexada pola defensa.
Os feitos xulgados remóntanse á madrugada de febreiro de 2024, nunha discoteca do casco urbano da Coruña, cando a vítima foi expulsada do local tras unha discusión co persoal de seguridade, a raíz dun comportamento que os testigos atribuían ao seu estado de embriaguez. Segundo a instrucción, nese momento o condenado aproveitou a situación para levala a un aparte no exterior e manter relacións con penetración, feito polo que foi descubrido e expulsado do establecemento. A moza logrou chegar con dificultades ao seu domicilio e foi achada durmindo no portal a primeira hora da mañá por un veciño, circunstancia que os magistrados consideran indicativa do grao de intoxición.
A defensa recorreu a sentenza alegando, fundamentalmente, a ausencia de proba toxicolóxica que acreditase cientificamente o grao de embriaguez da vítima e, por tanto, a súa imposibilidade de consentir. Os magistrados do TSXG rexeitaron esa tese por insuficiente e valoraron de forma decisiva as declaracións dos testigos presenciais, a conduta observada no local e a ingestión de bebidas alcohólicas que consta no sumario. No seu fallo, o tribunal entende que, ante ese conxunto probatorio, non resulta imprescindíbel un análise en sangue para determinar a perda de conciencia ou a anulación da capacidade de autodeterminación.
O tribunal argumenta que a concurrencia de testemuños e feitos constatados permite inferir a situación de vulnerabilidade na que se atopaba a moza e, por tanto, a imposibilidade de prestar un asentimento válido á relación sexual. Os magistrados subliñan que a protección da liberdade e da dignidade da persoa esixe que non se tolere a aceptación presunta de actos cando concurren indicios claros de incapacidade para consentir. Con esa motivación, o alto tribunal confirma a condena a nove anos de prisión por un delito con penetración, tal e como decidira o órgano xudicial de instancia.
Fontes xudiciais explicaron que a resolución analiza pormenorizadamente a proba testifical e as circunstancias da madrugada en cuestión —incluída a conduta no local e o estado no que foi localizada a vítima— e conclúe que tales elementos permiten acadar o estándar probatorio esixido para dictar a condena. O tribunal tamén valora a coherencia das mesmas e a ausencia de elementos que desvirtúen a versión da denunciante. Pola súa banda, a defensa mantén a posibilidade de acudir ao Tribunal Supremo, o seguinte escalón na vía extraordinaria, se decide esgotar as instancias dispoñibles.
O caso volve poñer sobre a mesa o debate sobre o papel das análises toxicolóxicas nas investigacións de delitos sexuais e os límites da proba pericial fronte á proba testifical e circunstancial. Especialistas consultados en sentenzas similares lembran que a necesidade dunha proba científica depende do conxunto probatorio e que os tribunais poden valorar axeitadamente outros indicios que acrediten a incapacidade para consentir. Non obstante, os avogados defensores insisten en que as análises qu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.