Ribadeo ondea a bandeira do noroeste unido

O vento do Miñor sacudiu esta semana a nova enseña ribadense, cun escudo recén homologado pola Comisión de Heráldica de Galicia. Baixo ese lenzo, dous presidentes: un do Principado, outro da Xunta. Un alcalde no medio. Un acto breve, coidado, simbólico. Pero cargado de intencións.

Ribadeo, vila fronteiriza, converteuse en escenario improvisado dunha narrativa política que vai máis alá da comarca. Non é só un izado. É un chisco, un sinal. E aí está a clave: que ambos mandatarios escollesen precisamente este concello para compartir escenario, di moito de cara a onde queren mirar.

Un escudo, unha foto, unha mensaxe

A cerimonia tivo lugar na praza de María Pita, xunto ao antigo concello. Unha banda de música local abriu o acto. O alcalde, un home do PP con arraigo no rural mariñán, deu a benvida con voz firme. Non falou de partidos. Falou de terra, de río, de fronteira que non separa, senón que enlaza.

Tras el, os dous presidentes. Un polo norte, outro polo sur. Xuntos, izaron a bandeira co novo escudo: torre ameada, río Miñor serpenteando, e sobre todo, dúas mans unidas baixo unha coroa de granada. Un detalle non menor. O deseño, aprobado tras meses de traballo técnico, incorpora elementos comúns á historia compartida con Asturias. Convén lembrar que esta comarca non entende de liñas no mapa. Aquí, os apelidos repítense ao outro lado do Miñor. Os oficios, tamén.

A foto deu a volta ás redes antes do mediodía. Demasiado tempo.

O noroeste como proxecto

Tras o acto, ambos responsables compartiron palabra nun foro organizado nunha casa cultural da vila. Temas: vivenda, despoboación, infraestruturas. Barbón, co ton que o caracteriza, falou de “terra de investimentos”. Reivindicou o noroeste peninsular como motor industrial e loxístico. Mencionou o ferrocarril, o porto, a enerxía verde. Unha folla de ruta que, segundo sinalou, esixe coordinación. Non só dentro de cada comunidade, senón entre elas.

Rueda, pola súa parte, evitou os tecnicismos. Foi máis directo. Cualificou de “cortina de fume” o plan orzamentario anunciado días antes polo Goberno central. Dixo que Galicia necesita feitos, non anuncios. E aí está a clave: mentres en Madrid se discuten cifras, aquí se montan actos como este. ¿Coincidencia? Non parece casualidade.

Basta con mirar o mapa. Ribadeo, Foz, Viveiro ao sur. Navia, Tapia, Cudillero ao norte. Unha costa fragmentada, si, pero con problemas comúns: envellecemento, dificultade para atraer mozos, escaseza de transporte público eficaz. E con todo, pouca cooperación institucional ata agora. Esta foto podería marcar un antes e un despois.

A política do xesto

É difícil medir o impacto dun acto simbólico. Pero non imposible. En política, os xestos ás veces pesan máis que os decretos. Quen controla a imaxe, controla o relato. E este venres, o relato era claro: Galicia e Asturias, da man. Unidas pola xeografía, agora tamén pola vontade.

Non foi un encontro multitudinario. Non houbo carteis, nin pancartas de partido. Só unha bandeira nova, un escenario sinxelo, e dous líderes que, a pesar de diferenzas ideolóxicas, coinciden no diagnóstico: o interior perde poboación, as cidades costeiras satúranse, e o Estado chega tarde ou non chega.

Fontes municipais destacaron o “carácter institucional” do acto. Ninguén pronunciou o nome dunha formación política durante a cerimonia. O libro de honra do Concello foi asinado por ambos, con dedicatorias breves. Un escribiu sobre “irmandade territorial”. O outro, sobre “futuro compartido”.

A cifra fala por si soa: desde 2010, esta comarca perdeu máis do 8% da súa poboación. Nalgúns pobos do interior, as escolas teñen tres alumnos. O reto non é electoral. É existencial.