O proxecto da multinacional china SAIC en Ferrol sobreviviu ao escrutinio do Goberno central. A noticia, que debería ter sido celebrada como un triunfo industrial, xestiónase con tanteos, desconfianzas e un debate máis propio da Guerra Fría que da política industrial do século XXI. Galicia necesita o proxecto SAIC. E necesita que deixemos de tratar a inversión estranxeira como se fose unha ameaza.
Os números falan por si mesmos. A inversión de SAIC no porto de Ferrol cifra en miles de millóns de euros. A fábrica garantirá actividade industrial durante décadas, xerará miles de empregos directos e indirectos, e posicionará a Galicia como un nodo lóxico clave no comercio entre Europa e Asia. Nunha comunidade que viu pechar as súas industrias tradicionais —pesca, naval, textil, minería— recibir unha inversión desta magnitude debería ser motivo de celebración unánime.
Con todo, o proceso está marcado pola desconfianza. O Goberno central submeteu o proxecto a un escrutinio extraordinario, con revisións de intelixencia, informes de seguridade nacional e presións políticas dende Madrid. A pregunta que flotaba no aire era: ¿debemos permitir que unha empresa chinesa controle infraestruturas estratéxicas en Galicia? A resposta, despois de meses de incertitude, foi si —pero con condicións.
Aquí hai unha hipocresía que non podemos ignorar. Cando Volkswagen inviste en Pamplona, cando Stellantis amplía en Vigo, cando Renault opera en Valladolid, ninguén fala de soberanía nacional. Pero cando o investimento ven da China, actívanse todas as alarmas. Non se trata de negar que os proxectos chineses merecen revisión —merecen a mesma revisión que calquera investimento estranxeiro en sectores estratéxicos—. Trátase de aplicar o mesmo rasur. Se a revisión de seguridade é necesaria para SAIC, tamén debería ser para calquera fondo soberano árabe ou anglosaxón que compra empresas estratéxicas españolas. E, con todo, non o é.
O caso SAIC revela algo máis profundo: a relación entre Madrid e Galicia en materia industrial. Galicia aporta litoral, portos e man de obra cualificada. Pero cando un investimento beneficia especificamente a Galicia, Madrid vixíla desde o centro. Cando beneficia a Cataluña ou ao País Vasco, preséntase como un éxito nacional.
A presión sobre Sánchez foi enorme. Sectores do PP solicitaron transparencia sobre SAIC. E mentres tanto, en Ferrol, os traballadores esperan. Levan décadas esperando: declive naval, crise de Armonía, recortes. Agora que chega un proxecto que pode cambiar o horizonte, pídeselles paciencia.
A defensa do proxecto SAIC non implica ingeniñidade. China ten un modelo económico autoritario e as súas empresas operan con lóxicas que non sempre coinciden cos intereses europeos. Pero a resposta non é o bloqueo: é a regulación. Galicia pode acoller a SAIC con contratos claros, cláusulas de transferencia tecnolóxica, garantías laborais e control sobre datos sensibles. Pódese ser aberto e riguroso ao mesmo tempo. Europa o fai con Xapón, con Corea do Sur, con Estados Unidos. Con China tamén se pode.
Ferrol deu unha resposta clara a Defensa: este proxecto é o futuro da cidade. Ignorar esa voz sería repetir o erro histórico de sempre: decidir o destino industrial de Galicia desde oficinas afastadas, sen escoitar a quen o vive.
SAIC non é un agasallo chinés. É unha oportunidade para Galicia. E as oportunidades, cando chegan a Galicia, non deberían ter que pedir permiso para quedarse.
