Santiago reúne máis de mil docentes da concertada para esixir igualdade de recursos

A cidade compostelá viviu este luns unha auténtica marea educativa. Máis de mil profesores da rede de escolas católicas deron cita na capital galega cun obxectivo claro: visibilizar a precariedade e a brecha que separa as súas condicións laborais das do sector público. No marco do encontro «Somos Moitos», o colectivo ergueu a voz contra un sistema que, ao seu xuízo, lles esixe a mesma excelencia académica mais cuns medios infinitamente máis limitados.

Un desequilibrio histórico nas aulas galegas

A ninguén se lle escapa que o ensino concertado sostén unha parte fundamental do sistema educativo en Galicia. Desde as Rías Baixas ata as comarcas interiores de Lugo e Ourense, son miles as familias que confían nestes centros para a formación dos seus fillos. Con todo, os profesionais que sosteñen esta rede levan décadas sentindo como o seu esforzo se dá por sentado. As esixencias administrativas, as presións sociais e os retos curriculares son exactamente os mesmos ca na educación pública. O certo é que as ferramentas para afrontalos brillan pola súa ausencia en demasiadas ocasións. Demasiado tempo mirando cara a outro lado.

Quen pisa a diario os pasadizos destes colexios e institutos coñece ben a realidade. Un docente da rede concertada asume hoxe funcións que desbordan o mero acto de ensinar. A integración tecnolóxica, a atención á diversidade e a xestión de conflitos nas aulas requiren un respaldo institucional que, segundo denuncian os propios afectados, se queda nunha simple declaración de intencións. A falta de recursos materiais e de persoal de apoio afoga a labor do profesorado, que se ve obrigado a tirar de imaxinación e de horas extra non remuneradas para sacar adiante o curso.

O pulso do sector no Palacio de Congresos

Abonda con asomarse ás inmediacións do Palacio de Congresos de Santiago durante a celebración deste encontro para calibrar a magnitude do descontento. Máis de mil traballadores da educación, procedentes de todas as comarcas galegas, decidiron apartar temporalmente as xizas e os libros para reivindicar o seu papel na sociedade. Non é un capricho corporativo nin un mero trámite sindical. É unha cuestión de supervivencia profesional. A cifra fala por si soa e manda unha mensaxe directa á administración educativa.

Difícil resulta manter a motivación nun contorno onde o recoñecemento brilla pola súa ausencia. A xornada deste luns serviu tamén para tecer redes de apoio mutuo entre educadores que, a miúdo, se senten illados nos seus respectivos centros. Compartir inquietudes, debater sobre as tensións do día a día na aula e analizar o futuro do modelo pedagóxico foron algúns dos eixos dun encontro marcado por un forte espírito reivindicativo. O malestar acumúlase e o calendario escolar non parece ter en conta o desgaste emocional dos docentes.

O peso invisible das escolas católicas

Conven recordar que detrás das siglas dos centros concertados hai un tecido social inmenso. Xeracións enteiras de galegos formáronse nestas aulas, impulsadas en moitos casos por iniciativas de carácter relixioso ou comunitario que supliron no seu día a falta de oferta pública en determinadas zonas rurais ou barrios periféricos das grandes cidades. O peso histórico desta rede é incuestionable. Aínda así, a modernización das súas estruturas de financiamento e de xestión de recursos humanos parece estar estancada noutra época.

Únete a la conversación

Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.

Crear cuenta gratis Ya tengo cuenta →