Un tribunal recoñece que a invalidez permanente dunha traballadora pública destinada na Xefatura Territorial de Política Social en Ourense foi causada polas condicións do centro onde prestaba servizo. A resolución ábrelle a porta a unha xubilación con condicións económicas máis favorables que as que a Administración lle outorgara nun primeiro momento.
O que di a sentenza
Ninguén discute xa a relación causal. A Sala do Contencioso-Administrativo, Sección Segunda, do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid determinou que a incapacidade permanente total desta funcionaria é consecuencia directa das condicións do seu posto de traballo. E faino cualificando o ocorrido como un acto de servizo.
Ese detalle non é menor. Ao equiparar a situación a un accidente laboral ou unha enfermidade profesional, a sentenza habilita unha contraprestación económica superior á pensión ordinaria. A traballadora, funcionaria do Estado pero destinada na Administración autonómica galega, quedará así mellor amparada economicamente tras anos de litixio.
Un centro que arrastra serias dúbidas sanitarias
A orixe do conflito está nas dependencias do Servizo de Dependencia e Autonomía Persoal en Ourense, un inmoble que se deu en chamar edificio enfermo. Convén recordar que este tipo de situacións —síndrome do edificio enfermo, na terminoloxía técnica— asócianse a deficiencias na ventilación, humidades ou presenza de contaminantes que afectan de forma acumulativa a quen pasan alí longas xornadas.
A ninguén se lle escapa que o asunto trascende o caso concreto. Cando un tribunal sitúa a incapacidade dunha traballadora pública no plano do acto de servizo, está sinalando directamente as condicións nas que a Administración mantivo o seu persoal. A cifra de anos que pode tardar en recoñecerse este tipo de dano, fronte a como de áxil resulta dar a alta laboral, fala por si só.
As consecuencias para a Administración
A sentenza obriga a revisar as condicións económicas da xubilación da afectada. O relevante, máis aló do caso individual, é o precedente: abre a porta a que outros empregados públicos que pasaran polas mesmas dependencias poidan reclamar tratamentos similares se acreditan danos derivados do seu posto.
Para a Administración autonómica, a sentenza chega como un aviso sobre a xestión dos seus inmóbiles. Manter traballadores en centros con condicións cuestionadas ten, tarde ou cedo, un custo —non só económico— que as sentenzas poñen sobre a mesa con nomes borrados pero con feitos moi concretos.
Un problema que pede prevención, non sentenzas
O certo é que os litixios chegan cando a prevención fallou. Inspeccións periódicas, protocolos de actuación ante queixas do persoal e actuacións rápidas sobre a salubridade dos centros terían evitado, probablemente, chegar ata aquí. Que a reparación chegue por vía xudicial, anos despois, di pouco dos mecanismos internos de vixianza das condicións laborais.
Fica agora saber se a Administración revisará o resto dos seus inmóbiles sinalados e se outros traballadores afectados seguirán o camiño xudicial aberto. Cantos edificios públicos da comunidade acumulan queixas similares sen que ninguén actúe ata que unha sentenza os obriga? A pregunta, despois desta sentenza, dificilmente poderá quedar sen resposta.
Compartir esta nova
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña