A as 18:49 da tarde do mércores, cando a luz aínda non había comezado a declinar totalmente sobre a comarca de Lugo, un prado da parroquia de Labio comezou a arder. Pouco despois, tres helicópteros e catro avións sobrevoaban a zona, as brigadas corrían polo terreo e os veciños saían das súas casas con mangueiras e cubos. O lume chegou a situarse a vinte metros exactos dunha vivenda. A Xunta acabou dando a alerta por controlada, pero durante un bo rato o corazón lles encogeu a aqueles que viron as chamas tan preto da súa porta.
Un despregue desproporcionado para unha superficie pequena
Quen siga con regularidade a tempada de incendios en Galicia sabe que o dato da superficie queimada non o é todo. Neste caso, a extensión afectada era modesta e, ademais, o lume arrastrou matagal e herbazal: non se queimaron espazos arbóreos. Entón, por que tan gran dispositivo? A resposta a dieron desde a Consellería de Medio Rural sen demasiados adornos. Había efectivos dispoñibles e decidiu volcáronos sobre o incendio de inmediato. Convén lembrar que falamos dunha zona habitada, non dun monte remoto.
Sobre o terreo operaron tres axentes forestais, cinco brigadas antiincendios e catro motobombas. No aire, os sete medios aéreos xa mencionados. Non é habitual ver un parque tan nutrido de maquinaria para un incendio que, a priori, parecía contido. Alí está a clave: cando as chamas se achegan a vivendas, a prudencia manda. E máis en xullo, co monte seco e as temperaturas apertando.
O traballo dos veciños: auga, terra e moito nerviosismo
Ninguén se quedou de brazos cruzados. Os veciños de Labio afanáronse durante toda a tarde en refrescar as súas fincas, molhando límites e bordos para intentar crear cortafuegos improvisados. A situación, segundo relataron os propios afectados, xerou un gran nerviosismo. Non é para menos. Ver un helicóptero descargando auga a escasos metros do teu xardín non é precisamente unha escena tranquila.
Difícil entender o que sintiron aqueles que viron arder o campo colindante. Especial preocupación causaba unha mancha bosquexa cercana, poblada de piños, eucaliptos e arvoreado autóctono. Se o lume alcanzaba esa masa forestal, o escenario cambiaba por completo. Por iso os medios aéreos concentráronse nese punto, botando auga de forma continuada para arrefriar o terreo e cortar o paso ás chamas. Era, literalmente, unha carreira contra o reloxo.
Labio, a escasos kilómetros de Lugo capital
A parroquia de Labio pertence ao concello de Lugo, situada na zona de influencia da capital provincial. Non é unha zona de montaña apartada nin de difícil acceso, senón un territorio rural poblado, con vivendas diseminadas, fincas de aproveitamento ganadeiro e parcelas de monte baixo. Esa configuración, tan habitual na Galicia interior, é precisamente a que multiplica o risco cando se declara un incendio: non hai grandes despoblados que actúen como amortecedores.
O certo é que o feito de que o lume comezara nun prado e non nunha zona de arvoreado denso resultou decisivo. Un prado queima rápido, si, pero tamén se agota antes. O problema tería sido outro se as chamas saltaran aos eucaliptos. Calquera que coñeza o comportamento do lume en Galicia sabe que esa especie, coa súa corteza que se desprende en tiras ardentes, é unha pesadelo para os extintores.
La sombra de Guntín: otro incendio, treinta hectáreas
Non convén perder de vista o contexto. Ese mesmo día, no limítrofe concello de Guntín, a Xunta deu por controlado outro incendio forestal que había calcinado trinta hectáreas. A cifra fala por si soa. Dous fogos activos na mesma xornada, na mesma comarca, con apenas uns quilómetros de separación xeográfica. ¿Casualidade? En pleno mes de xullo, co calor apertando e o estrés hídrico acumulado no monte, máis ben.
