Ás 18:49 da tarde do mércores, cando a luz aínda non comezara a declinar do todo sobre a comarca de Lugo, un prado da parroquia de Labio empezou a arder. Pouco despois, tres helicópteros e catro avións sobrevoaban a zona, as brigadas corrían polo terreo e os veciños saían das súas casas con mangueiras e cubos. O lume chegou a situarse a vinte metros exactos dunha vivenda. A Xunta acabou dando a alerta por controlada, pero durante un bo rato o corazón se lles encollu a quen viron as lapas tan preto da súa porta.
Un despregue desproporcionado para unha superficie pequena
Quen siga con regularidade a tempada de incendios en Galicia sabe que o dato da superficie queimada non o é todo. Neste caso, a extensión afectada era modesta e, ademais, o lume arrastrou matogueira e herba: non se queimaron espazos arbóreos. Entón, por que semellante dispositivo? A resposta derona desde a Consellería de Medio Rural sen demasiados adobíos. Había efectivos dispoñibles e decidiuse envorcalos sobre o incendio de inmediato. Cómpre recordar que falamos dunha zona habitada, non dun monte remoto.
Sobre o terreo operaron tres agentes forestais, cinco brigadas antiincendios e catro motobombas. No aire, os sete medios aéreos xa mencionados. Non é habitual ver un parque tan nutrido de maquinaria para un incendio que, a priori, parecía contido. Aí está a clave: cando as lapas se achegan a vivendas, a prudencia manda. E máis en xullo, co monte seco e as temperaturas apertando.
O traballo dos veciños: auga, terra e moita nerviosidade
Ninguén se quedou de brazos cruzados. Os veciños de Labio afanáronse durante toda a tarde en refrescar as súas leiras, mollando lindes e beiras para intentar crear cortalumes improvisados. A situación, segundo relatían os propios afectados, xerou unha gran nerviosidade. Non é para menos. Ver un helicóptero descargando auga a escasos metros do teu xardín non é precisamente unha escena tranquila.
Difícil entender o que sentiron quen viron arder o campo limítrofe. Especial preocupación causaba unha mancha boscosa próxima, poboada de piñeiros, eucaliptos e arboredo autóctono. Se o lume acadaba esa masa forestal, o escenario cambiaba por completo. Por iso os medios aéreos se concentraron nese punto, lanzando auga de forma continuada para arrefriar o terreo e cortarlle o paso ás lapas. Era, literalmente, unha carreira contra o reloxo.
Labio, a escasos quilómetros de Lugo capital
A parroquia de Labio pertence ao concello de Lugo, situada na área de influencia da capital provincial. Non é unha zona de montaña apartada nin de difícil acceso, senón un territorio rural poboado, con vivendas diseminadas, leiras de aproveitamento gandeiro e parcelas de monte baixo. Esa configuración, tan habitual na Galicia interior, é precisamente a que multiplica o risco cando un incendio se declara: non hai grandes despoboados que actúen como amortecedores.
O certo é que o feito de que o lume comezara nun prado e non nunha zona de arboredo denso resultou decisivo. Un prado queima rápido, si, pero tamén se esgota antes. O problema tería sido outro se as lapas tivesen saltado aos eucaliptos. Calquera que coñeza o comportamento do lume en Galicia sabe que esa especie, coa súa cortiza que se desprende en tiras ardentes, é unha pesadilla para os extintores.
A sombra de Guntín: outro incendio, trinta hectáreas
Non cómpre perder de vista o contexto. Ese mesmo día, no limítrofe concello de Guntín, a Xunta deu por controlado outro incendio forestal que queimara trinta hectáreas. A cifra fala por si soa. Dous lumes activos na mesma xornada, na mesma comarca, con apenas uns quilómetros de separación xeográfica. Casualidade? En pleno mes de xullo, coa calor apertando e o estrés hídrico acumulado no monte, máis bi
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.