Vida salvada na avenida Rodríguez de Viguri de Santiago por un policía fóra de servizo

Poucas veces o heroísmo cotián grita tan alto como cando sucede en silencio, nun día de descanso e sen que medie a obriga do turno oficial. Este sábado, a avenida Rodríguez de Viguri de Santiago de Compostela foi o escenario fortuíto dun milagre médico. Un axente da Policía Nacional, que se atopaba fóra de servizo, logrou reanimar e salvar a vida a un viandante que se desplomara de maneira súbita en plena vía pública.

O instinto de protección máis aló do horario

O deber non entende de horarios. É unha máxima que os corpos de seguridade levan tatuada debaixo do uniforme, aínda que este día non o levasen posto. Sucedeu nunha xornada calquera de finais de xuño na capital galega. O axente, adscrito á Comisaría da Policía Nacional na cidade, transitaba pola zona cando presenciou como unha persoa perdía o coñecemento e caía desplomada ao chan de maneira abrupta.

Sen dubidar un segundo, a reacción foi a mesma que se estivese de garda en dependencias oficiais ou patrullando as rúas do casco histórico. Aviso inmediato ao 061. Mans á obra. A rapidez mental nestes casos marca a delgada liña azul entre a vida e a morte. Con demasiada frecuencia esquecemos que os profesionais de emerxencias viven nunha alerta permanente que rara vez se desconecta.

Minutos vitais no asfalto compostelán

Sobre o asfalto compostelán, o desconcerto inicial deu paso á acción. A ninguén se lle escapa que nunha parada cardiorrespiratoria o factor tempo é absolutamente todo. Cada minuto que pasa sen asistencia reduce de maneira drástica as opcións de supervivencia sen secuelas neurolóxicas. Alí, en plena vía urbana, o policía fíxose cargo dunha situación que tería sumido ao cidadán de a pé no pánico máis absoluto.

Mentres se agardaba a chegada dos servizos sanitarios de urxencias, o axente comezou a practicar manobras de reanimación cardiopulmonar. Compresións torácicas, control da escena e focus total na vítima. A gravidade do momento contrastaba coa tranquilidade habitual da zona. Non é menor o dato de que moitas vidas se perden cada ano pola falta dun primeiro respondedor que saiba actuar antes da chegada da ambulancia. Nesta ocasión, a casualidade quixo que ese primeiro respondedor fose alguén adestrado e perfecto para a tarefa.

A sombra do uniforme na vida civil

Difícil desligar a vocación da identidade persoal. Cómpre recordar que os profesionais que visten de azul enfróntanse a diario a situacións de estrés extremo que, inevitabelmente, forxan un carácter incapaz de mirar cara a outro lado cando alguén precisa axuda. A rúa é imprevisible. Un simple percorrido por unha avenida como a de Rodríguez de Viguri, unha zona de tránsito habitual, pode converter a un viandante en paciente crítico en fraccións de segundo.

A cadea de supervivencia funcionou á perfección. Primeiro, a alerta temperá a Emerxencias Galegas; despois, as manobras de soporte vital básico executadas con precisión milimétrica polo axente fóra de servizo. Finalmente, a toma de control por parte dos sanitarios do 061 ao chegar ao lugar dos feitos. O parte de incidencias pechou coa mellor das novas posibles: a persoa recuperou o pulso e puido ser trasladada a un centro hospitalario para recibir a atención médica definitiva.

O valor cívico de saber actuar

Galicia conta cunha rede de emerxencias probada e sumamente eficaz, pero abonda con mirar os protocolos sanitarios para entender que o verdadeiro elo perdido en moitas traxedias urbanas adoita ser o descoñecemento. A eficiencia dos médicos e enfermeiros depende, en grande medida, do que ocorra neses primeiros cinco minutos previos á súa chegada.