A actualidade informativa vese marcada pola intervención dun experto: ¿quen era soldado, un desenvolvemento que os observadores califican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes acontecementos esténdense máis aló do inmediatamente visible.
O adestramento dos soldados na Segunda Guerra Mundial
Os detalles que saíron a luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Tipós rudos e ben adestrados. Unha maquinaria perfecta preparada para emboscar ao inimigo e esmagalo a golpe de ‘Blitzkrieg’ (‘guerra relámpago’).
A aura de imbatibilidade que aínda persegue aos soldados germanos durante a Segunda Guerra Mundial aínda se paladea nos libros de historia.
Lóxico, pois fronte á Wehrmacht case unha decena de países: Polonia, Dinamarca, Noruega, Bélxica, Países Baixos, Luxemburgo, Francia, Iugoslavia e Grecia.
Con todo, expertos da talla do historiador James Holland sosteñen nos seus ensaios que o adestramento dos Aliados era igual ou mellor que o dos seus inimigos.
Aínda que si tiñan os seus segredos no campo de batalla. Holland especifica na súa obra, con gran detalle, o adestramento polo que tiñan que pasar os soldados alemáns na Segunda Guerra Mundial.
E, segundo desvela, era semellante ao que os aliados ofrecían aos seus homes. Todo comezaba cun adestramento básico ou individual no que se ensinaba ao recruta a desfilar e a marchar en ruta.
A idea era que o novo combatente interiorizase a importancia do mando e da disciplina no campo de batalla. A continuación, os cadetes eran enviados a unha pequena unidade –un pelotón ou unha sección– para empezar a curtirse.
O seguinte paso era dirixirse a unha compañía ou un batallón. Durante todo este proceso aprendían a ler mapas, a traballar en patrulla, a interpretar conceptos tácticos básicos ou a empregar armas.
«Tamén practicábanse exercicios conxuntos coa artillaría, blindados e as demais armas dos diversos servizos como, por exemplo, os enxeñeiros», desvela.
Nesta primeira toma de contacto, o autor si lle outorga certa vantaxe aos germanos. Na práctica, o grosso dos alemáns que se alistaban ficaran nas Xuventudes Hitlerianas e no ‘Reichsarbeitsdienst’ –o Servizo Laboral–.
Dúas institucións que inculcaban disciplina e adoctrinaban a nivel político aos seus membros. Segundo as palabras do experto, nestes organismos aprendían a desfilar e a respectar aos seus superiores.
Desde este primeiro escalón eran recrutados a nivel local en diferentes ‘Wehrkreise’ ou distritos militares. «Logo eran destinados á súa unidade ‘Ersatz’, que formaba parte da ‘Ersatzarmee’ ou ‘exército de reserva’, comandado polo xeneral Fromm.
As unidades estaban afiliadas a unha división e organizadas de xeito similar: é dicir, en compañías, batallóns e rexións», desvela Holland.
Alí empezaban a prepararse para a contenda mediante as mencionadas marchas e as sesións de instrución. En Italia sucedía algo parecido.
Desde o Estado animábase aos mozos a introducirse en organizacións paramilitares. Aínda que non era obrigatorio, tiñan a posibilidade de adestrarse a partir dos seis anos na ‘Figli della Lupa’.
En Italia, o adestramento prémilitar era obrigatorio aos 18 anos, cando, durante tres anos, agardábase que os homes se apuntasen á ‘Giovani Fascisti’, ‘os Xóvenes Fascistas’.
Todos os varóns tiñan que realizar o servizo militar, que, antes da guerra, duraba 18 meses. As promocións anuais eran chamadas ás filas en abril do ano seguinte, no seu vixésimo aniversario.
Cando remataba o servizo militar s
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.