A hemeroteca de La Región rescata hoxe en Ourense episodios de hai 25, 50, 75 e 100 anos que obrigann a mirar o presente desde o pasado: unha mostra de acuarelas no Museo Arqueolóxico, a vida dun barrio convertido en periferia e crónicas que aínda conservan a súa forza testemuñal. Publicado o 10 de marzo de 2026, o sumario reúne pezas que explican por que a memoria local segue sendo un termómetro das carencias urbanas e do pulso cultural da provincia. Entre os textos seleccionados aparece ademais un título evocador, «O home das barbas socráticas», que trae á colación a figura humana como fío condutor das historias.
A sección cultural repasa a exposición de Xavier Galiza, un profesional da fotografía que presentou trinta e oito acuarelas nas dúas salas do Museo Arqueolóxico. Os textos arquivados subliñan a sorpresa que causa ver a un fotógrafo dar o salto á acuarela, pero explican que o seu manexo da perspectiva non é casual: unha formación como delineante de estudo de arquitectura deixoulle ferramentas técnicas que transcenden a cámara. Os traballos, di a crónica, amosan dominio do espazo e unha paleta que, aínda que ás veces descuidada por intencionais rompementos, resultan armónica e suxestiva.
Na reseña detállase tamén a actitude do autor ante o seu propio traballo: experimentador e crítico consigo mesmo, Galiza acepta que algunhas pezas quedan «a medias», con manchas e borronadas que non impiden que a colección manteña un interese notable. A valoración periodística daquela apunta a unha exposición «bela, agradable e interesante», que confirma a pertinencia de prestar atención a artistas que transitan entre disciplinas. O eco desa mostra na hemeroteca serve hoxe para subliñar a vitalidade da escena artística local e a curiosa convivencia entre oficio técnico e sensibilidade pictórica.
Outra das crónicas que recupera o arquivo é a de Peliquín, un pobo que en 1976 xa era percibido como barrio marxinado de Ourense. A nota describe unha realidade de incomunicación: accesos escarpados por pistas propensas a accidentes, unha avenida obstruída por bloques industriais e, sobre todo, un paso a nivel considerado extremadamente perigoso. Ademais, os veciños lamentaban a perda da calidade das súas augas e a presenza dunha «capela voadora» traída dende o Parque de San Lázaro que levaba décadas sen restaurar, expresión dun desinterese polos bens comúns.
O testemuño dos veciños, recollido naquela crónica, foi rotundo. Así o resume Julio Mateo, que achegou luz sobre os responsables e os obstáculos: citou a Renfe, a empresas como Campsa, Vegé e Uteco, e explicou como as negociacións sobre a anchura dunha ponte ou os camiños de servizo remataron por deixar pasos perigosos para os peóns. A anécdota d unhas vías instaladas que só deixaban un metro e medio para o tránsito a pé, e a posterior retirada desas placas tras as protestas veciñais, ilustran a loita cotiá pola seguridade urbana.
O relato de Peliquín non queda como mera anécdota histórica; na lectura que propón a hemeroteca, reflicte problemas estruturais de planificación e de diálogo entre administracións e empresas que en moitos casos tardan décadas en resolverse. O texto arquivado invita a pensar en como as voces locais se organizan para reclamar solucións e na persistencia dalgunhas formas de marxinación periurbana. Esa tensión entre protesta e resposta institucional é un dos fíos que conecta as pezas seleccionadas polo xornal.
Na colección de imaxes e crónicas que acompañan o dossier aparecen tamén nomes e miradas do mundo cultural, como os de José Luis Cuerda e César Silva, cuxas figuras ilustran parte da memoria audiovisual e fotográfica do arquivo. A presenza destas referencias contrib
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.