A noite do venres deixou unha vez máis o sobresalto habitual na comarca do Carballiño. Un conato de incendio forestal declarouse na parroquia de San Pedro de Xurenzás, no concello de Boborás, e obrigou a mobilizar medios de extinción durante as primeiras horas da fin de semana. Afortunadamente, a rapidez na intervención permitiu controlar as lapas antes de que o lume se ceibara cunha superficie maior. O resultado, nesta ocasión, foi de 0,17 hectáreas calcinadas, un dato que invita ao alivio pero que oculta unha tendencia inquietante na zona para o que vai de verán.
Medios despregados e cronoloxía do lume
Difícil está a situación cando, con pouco máis de mil setecentos metros cadrados afectados, se require o despregamento dun dispositivo considerable. E é que a maquinaria operativa non admite vacilacións. Para sufocar este incendio de Xurenzás mobilizáronse tres motobombas, apoiadas por tres brigadas e dous axentes sobre o terreo. Un dispositivo axustado á presteza do aviso, pero que reflicte ata que punto calquera faísca esixe o máximo dos recursos dispoñibles.
O aviso produciuse durante a madrugada do venres. As labores de extinción activa prolongáronse ata practicamente os primeiros compases do sábado, logrando dar por controlado o incendio minutos antes da medianoite. Con todo, o traballo sobre o terreo non concluíu aí. As labores de refresco estendéronse durante as horas posteriores para evitar que o vento ou a calor residual avivasen as brasas. Demasiado tempo, demasiado esforzo e un custo que poucas veces se cuantifica na súa xusta medida cando se fala de lumes de baixa intensidade pero alta frecuencia.
Un verán marcado polas lapas no Carballiño
A ninguén se lle escapa que Boborás se converteu nun punto vermello no mapa de risco forestal da provincia de Ourense este ano. E non é para menos. Cómpre recordar que este suceso en Xurenzás chega a apenas uns días doutros episodios graves no mesmo concello. A cronoloxía é preocupante. A finais de xullo deuse por estabilizado o que xa era o cuarto incendio da tempada estival na zona, un dato que evidencia unha presión ambiental tremenda sobre un territorio de marcada tradición rural e forestal.
A problemática é o suficientemente grave como para transcender a anécdota do terreo queimado. Non é menor o dato de que outro dos incendios recentes na zona estalase xunto ás vías do tren. Ese episodio puxo o foco de atención directamente sobre a infraestrutura ferroviaria, xerando unha esixencia clara de medidas urxentes desde diversos sectores da sociedade. A repetición constante de avisos no concello de Boborás responde a un patrón que o tempo libre de precipitacións e o abandono do medio rural se encargan de agravar tempada tras tempada.
O factor ferroviario e a demora institucional
Que as lapas reaparezan unha e outra vez nun mesmo concello non parece casualidade. O enclave xeográfico de Boborás, atravesado por infraestruturas clave de comunicación, xoga en contra súa. O episodio previo ao lado das vías do tren demostrou a vulnerabilidade dun sistema onde unha simples faísca pode arrasar con anos de masa forestal en cuestión de minutos. A implicación da infraestrutura na ignición de varios destes lumes provocou un debate que vai máis aló da simple prevención silvícola. Falamos de seguridade operativa, de mantemento do dorso de vía e da necesidade de que os operadores asuman responsabilidades directas na protección do contorno.
Mentres tanto, os veciños asisten a un goteo continuo de sirenas. Tres brigadas, tres motobombas e dous axentes desprazados en plena noite son a proba tanxíbel de que o sistema funciona na emerxencia, pero a pregunta segue flotando no ar: que se está a facer para evitar que o dispositivo ten
