Algo máis dun milhar de persoas volveu tomar as rúas de Santiago de Compostela este sábado para denunciar a crise da vivenda. A protesta, convocada polo colectivo Xuntanza Pola Vivenda, percorreu un itinerario simbólico que culminou fronte ao que os organizadores denominan «dos monumentos da especulación»: a inmobiliaria Julio Gerpe e un solar da Avenida Romero Donallo onde se levanta un bloque de pisos con prezos millonarios. A mobilización coincidiu con outras en A Coruña, Vigo e Ourense, debuxando un sábado de reivindicación habitacional en toda Galicia.
Unha marcha que cambiou de ruta para sinalar ao ladrillo
A manifestación partiu da Alameda compostelana e tomou un camiño deliberadamente distinto ao habitual. «O casco histórico xa está colonizado», explicou Daniel González, portavoz da plataforma, antes do inicio. A organización optou por pasar fronte á Estación Intermodal e finalizar en Romero Donallo, onde unha das organizadoras leu o manifesto de peche. Alí, entre gritos de «Barrios para vivir, non para especular» e «A nosa casa non é un negocio», denunciáronse as «promesas baleiras» do Goberno central, a Xunta e os concellos.
O portavoz foi rotundo nas súas declaracións previas: «Non só os aluguéis están subindo estratosféricamente, senón que a calidade de vida está reduciéndose enormemente, especialmente para persoas migrantes e mozos». La cifra habla por sí sola. Segundo datos do IGE, o prezo medio do aluguer en Santiago aumentou un 42% nos últimos cinco anos, mentres os salarios apenas crecéron un 8%.
Durante o percorrido, os manifestantes repartiron un folleto que recolle dereitos básicos do inquilino, como a duración mínima de cinco anos dos contratos e a existencia de prórrogas anuais posteriores. Unha forma de levar a información ao veciño a pé, máis aló do pancarta. A organización tamén ofrecíu aos asistentes apuntarse á súa próxima assemblea aberta mensual, nun intento de articular «poder popular» dende a base.
O fantasma do turismo e da especulación percorre Compostela
Non é menor o dato de que o turismo foi unha constante durante toda a protesta. «Queremos veciñas, non turistas» e «Tourists go home, sodes un mojón» resonaron con forza entre a multitude. A ninguén se lle escapa que Santiago, co seu casco histórico Patrimonio da Humanidade, converteuse nun imán para as vivendas turísticas. Segundo o último rexistro da Xunta, a cidade conta con máis de 1.800 pisos de uso turístico, un 30 % máis que hai tres anos. A presión sobre o aluguer residencial é brutal.
Convén lembrar que esta non é unha mobilización illada. Hai pouco máis dun mes, en marzo de 2026, outra marcha similar reuniu a preto de 800 persoas na mesma cidade. E o pasado outono, o pleno do Concello de Santiago aprobou unha moción para declarar a cidade como zona tensionada, unha medida que segue sen aplicarse. Demasiado tempo. A burocracia e a falta de vontade política chocan coa urxencia de milleiros de familias que destinan máis da metade do seu salario ao aluguer.
