Oroso desafía a demografía galega: o único concello con máis berces que ataúdes

Oroso, encravado no estratéxico corredor que une as terras de Ordes coa periferia compostelá, acaba de protagonizar unha auténtica anomalía estatística. Este concello erixiuse como o único recuncho de toda Galicia onde o número de nacementos logrou impoñerse ao de falecementos ao longo do último ano. Falamos dun saldo vexetativo positivo de tres persoas, unha diferenza aparentemente minúscula que agacha un auténtico terremoto sociolóxico nunha comunidade abocada ao avellentamento.

O fráxil milagre das tres vidas

Tres bebés. Esa é a exacta e fráxil barreira que separa a este concello do destino escuro que ameaza á maior parte das terras do interior. A cifra fala por si soa. Mentres o resto do mapa autonómico se tingue de vermello pola hecatombe demográfica, nesta localidade a vida consegue gañar a partida pola mínima. Poucas veces un guarismo tan pequeno xerara tantas esperanzas entre os expertos en socioloxía e ordenación do territorio. Cómpre recordar que lograr que os berces se impoñan aos féretros non é produto da casualidade nin dun repunte milagreiro.

Difícil resulta atopar outro lugar na comunidade que poida presumir de semellante resistencia natural. A chave desta vitalidade hai que buscala nas rúas, nos parques e nas políticas de fomento familiar que se implementaron con éxito. As fontes municipais vinculan este fito inesperado a varios factores que actúan de forma conxunta. A privilexiada posición xeográfica actúa como un potente imán para atraer a parellas novas, pero o empurrón definitivo chega da man das axudas económicas directas e dunha rede de servizos deseñada expresamente para os máis pequenos da casa.

O contraste brutal na comarca

Abonda con botar unha ollada aos concellos limítrofes para dimensionar a verdadeira fazaña de Oroso. Na inmediata comarca ordense, a paisaxe cambia drasticamente e as estatísticas se tinguen dun preocupante cor cinza. Ninguén pode ignorar a caída libre que sofren outras localidades próximas que, a priori, contaban co mesmo potencial de desenvolvemento. Non parece casualidade que o ascenso dun territorio coincida co afundimento dos seus veciños.

Tomemos como exemplo o caso de Ames, un concello en plena expansión urbanística e residencial que sempre presume de dinamismo. Alí, o balance vexetativo arroxa un saldo negativo de tres individuos. A situación empeora drasticamente se cruzamos as fronteiras de Valga, onde o descenso natural se dispara ata os trece residentes. E a gota que colma o vaso da desesperanza chega en Negreira, cun déficit demográfico que alcanza os dezaseis óbitos máis que nacementos. O certo é que estas cifras debuxan un deserto no que Oroso se erixe como un solitario oasis de luz.

O ruído da mocidade fronte ao silencio

Quen percorra estas rúas non tardará en percibir unha atmosfera distinta, un bulicio que contrasta co avellentamento imperante noutras moitas vilas galegas. Aí está a proba máis palpable desta vitalidade. Fai apenas uns días, as instalacións municipais acollían unha gran gala do deporte que deixou a todos os asistentes abraiados. Case setecentos rapaces déronse cita neste evento, abarrotando as bancadas e demostrando que o concepto da Galicia baleirada aquí, simplemente, non cualla.