Ourense roza os 307.200 habitantes e recupera en oito anos a poboación que perdía

A provincia de Ourense acadou os 307.119 habitantes, a súa maior cifra de poboación en oito anos, impulsada pola chegada de residentes nacidos no estranxeiro. Esa inmigración, que xa representa o 17,6 % dos residentes, compensa o saldo vexetativo negativo e devolve á provincia por riba da barreira dos 307.000 por primeira vez desde fai case unha década.

Un cambio de tendencia que levaba tempo xestándose

Difícil atopar mellores novas demográficas no interior galego. Ourense, como tantas comarcas envellecidas do noroeste peninsular, levaba anos encadeando máis defuncións que nacementos, unha sangría vexetativa que parecía imposible de frear. O certo é que a fotografía de 2026 debuxa outro escenario: a provincia non só contén a súa perda natural de poboación, senón que medra.

A chave está fóra das fronteiras. Só entre abril e xullo, a provincia sumou 1.004 estranxeiros máis nos seus rexistros, un ritmo de chegadas que está a ser quen de absorber o déficit demográfico interno. Non é menor o dato: son catro meses, un só verán demográfico, cun milleiro de novas vidas empadroadas nunha provincia que durante anos só miraba cara a abaixo nas estatísticas.

Case 55.000 veciños nacidos fóra

Ese pulo constante sitúa xa a provincia rozando os 55.000 veciños nacidos no estranxeiro. Falamos de case o 18 % de toda a poboación ourensá, unha proporción que parecería ciencia ficción fai dúas décadas nunha das demarcacións máis envellecidas de España.

Venezuela, Colombia e o Brasil encabezan as principais orixes desta nova poboación. Non parece casualidade: os lazos históricos da emigración galega con América Latina funcionan agora en sentido inverso, e moitos dos que chegan teñen raíces familiares nestas terras. O retorno, cando chega, non sempre regresa ao mesmo lugar de partida, pero sí repoboar conxunto do territorio.

Que significa para o interior galego

Superar a barreira dos 307.000 habitantes non é unha anécdota estatística. Para unha provincia que viviu décadas coa etiqueta do despoboamento, marcar a súa maior cifra en oito anos cambia o relato. E o relato, en demografía, importa: quen chega busca servizos, quen se queda confía en que haberá escola, comercio, vida.

Conén recordar, iso si, que o saldo vexetativo segue a ser negativo. A provincia non resolveu o seu problema de fondo, o envellecemento estrutural da súa poboación autóctona. Simplemente atopou un contrapeso na inmigración, e ese contrapeso hoxe é suficiente. Mañá, dependerá de que as chegadas se manteñan e de que quen chegan atopen motivos para asentarse de forma definitiva.

A cifra fala por si só: 307.119 razóns para pensar que o interior galego non está abocado ao baleiro. Queda por saber se a administración converte esta reserva demográfica en servizos, vivenda e oportunidades, ou se deixa pasar a oportunidade. A demografía pode dar unha segunda oportunidade; desperdiciala xa sería cousa nosa.