Sabucedo desafia á calor e mantén viva a súa tradición máis ancestral

Cando o termómetro ameaza con converterse no protagonista do verán, hai recunchos de Galicia onde a memoria colectiva pesa máis ca calquera advertencia meteorolóxica. Este fin de semana, a parroquia estradense demostrou unha vez máis que certas convocatorias transcenden as comodidades e os inconvenientes. Miles de persoas desprazáronse ata este enclave pontevedrés a pesar das temperaturas elevadas, respondendo a unha cita que marca o calendario festivo da comunidade desde hai xeracións.

Un encontro que rexeita os atallos da modernidade

O que distingue fundamentalmente esta celebración doutras manifestacións similares repartidas pola xeografía galega é o seu apego case teimudo á pureza do método. En ningún outro curro de Galicia se mantén viva unha dinámica tan esixente: as persoas encargadas de someter aos équidos fano empregando unicamente o seu corpo, sen recorrer a instrumentos auxiliares que faciliten a tarefa. Nin cordas, nin utensilios, nin intermediarios entre a pel humana e a animal.

Esta característica converte cada enfrontamento en algo profundamente persoal. quen se adentra no recinto para derrubar e manter quieto ao animal sabe que a única ferramenta dispoñible é o coñecemento transmitido, a técnica depurada e a coraxe necesaria para medirse fisicamente cunha besta que supera con creces en forza a calquera persoa.

A singularidade desta modalidade sen instrumentos convértea nunha das expresións culturais máis respectadas dentro do panorama de tradicións ecuestres do noroeste peninsular.

A calor como adversario adicional

A presente edición tivo que lidar cun factor que en anos anteriores non condicionara tanto a experiencia: a onda de calor que afecta a gran parte do territorio nacional. As altas temperaturas transforman calquera xornada ao aire libre nun desafío engadido, e máis cando se desenvolve nun contorno montañoso e con actividade física intensa.

Con todo, a resposta do público non puido ser máis contundente. Os curros rexistraron unha asistencia masiva, con miles de espectadores que non quixeron perderse unha cita que combina o espectáculo visual co sentimento de pertenza. E evidente que, para moitas familias galegas, desprazarse ata este punto da comarca de Deza é un ritual irrenunciable, algo que se transmite de pais a fillos como parte esencial da identidade comunitaria.

A fotografía como documento etnográfico

O traballo dos reporteiros gráficos desprazados ata o lugar adquire neste tipo de eventos unha dimensión que vai máis alá do meramente informativo. Cada imaxe capturada convértese en peza dun arquivo etnográfico que permite documentar a evolución dunha práctica centenaria. Os profesionais do obxectivo deben traballar en condicións especialmente complexas: po, calor, movemento constante e un contorno natural que non perdoa a quen non coñecen os seus códigos.

As vinte e cinco instantáneas recollidas na cobertura ofrecen un percorrido visual completo: desde a expectación previa nos arredores do curro, pasando polo corpo a corpo entre as persoas e os animais, ata os momentos de descanso e recollimento. É un traballo de documentación que ten un valor incalculable para futuros investigadores e para o propio pobo, que atopa nestas imaxes un espello onde mirarse.