Donald Trump lanzou este sábado un ultimato dende a súa plataforma nas redes: se Irán non reanuda nas próximas 48 horas a circulación polo estreito de Ormuz “sen ameazas”, Estados Unidos atacará e destruirá diversas centrais eléctricas iranianas, “comezando pola máis grande”. A ameaza prodúcese en plena escalada tras a ofensiva conxunta de Estados Unidos e Israel contra territorio iraniano o pasado 28 de febrero, e nun contexto de ataques reivindicados pola Garda Revolucionaria contra buques nese paso estratéxico.
A xornada na que a retórica sobe un escalón
O mensaxe de Trump non foi un comentario menor: foi unha advertencia explícita, publicada en Truth Social, que elevou o ton dunha coyuntura xa de por si explosiva. Poucos minutos antes, o expresidente gabouse de ter “borrado a Irán do mapa” e defendeu que a campaña militar aliada levaba semanas adiantada ao previsto. Á falta dunha declaración oficial, por exemplo, da OTAN ou de aliados europeos sobre un apoio concreto á maniobra en Ormuz, Trump insistiu en que a apertura do estreito é “unha maniobra militar moi sinxela” aínda que “se necesita moita axuda”.
Dende Teherán, a réplica chegou en termos igual de duros. Mohamad Baqer Qalibaf, presidente do Parlamento iraniano, avisou de consecuencias rexionais: se as centrais iranianas son bombardeadas, Irán responderá destruíndo “infraestruturas vitais, enerxéticas e petrolíferas en toda a rexión”. Qalibaf engadiu que tal escenario dispararía o prezo do petróleo durante un longo periodo, o que xa alimenta as preocupacións nos mercados e nas economías dependentes das importacións enerxéticas.
En paralelo, o mando militar estadounidense tratou de xustificar as operacións recentes. O almirante Brad Cooper, do CENTCOM, afirmou que a capacidade iraniana para ameazar o tráfico marítimo en Ormuz quedou “debilitada” tras o ataque a unha instalación costeira iraniana onde, segundo Washington, se almacenaban mísiles de cruceiro antibuque e lanzadeiras móbiles. As bombas empregadas terían sido de gran potencia; segundo fontes militares, varias de dúas toneladas.
Un estreito con historial de tensións e un efecto inmediato nos mercados
O estreito de Ormuz, que enlaza o Golfo Pérsico co mar de Omán, non é un lugar calquera: por aí pasa preto do 20% do petróleo que se move por vía mariña. Historicamente, cada incidente nesa franxa acendeu as alarmas mundiais: desde os enfrontamentos da “Tanker War” nos anos oitenta ata as detencións e ataques dos últimos anos. Por iso calquera peche, aínda que sexa temporal, ten efectos que van máis alá da táctica militar.
Nas últimas horas notouse xa en Europa e en Galicia unha inquietude palpable. Os mercados de futuros reaccionaron con subidas nos prezos do cru, e entre os armadores e as lonxas galegas hai preocupación polo encarecemento do combustible e polo aumento das primas de risco para as rutas que transitan polo Índico. En portos como Vigo e A Coruña, onde a frota pesqueira e os transportes comerciais dependen de combustibles importados, os responsables falan de “incerteza” e de que a conta final podería traducirse en máis presión sobre os prezos ao consumidor.
Antecedentes que axudan a entender a magnitude do risco
A ofensiva que deu pé a esta espiral comezou a finais de febreiro con ataques a obxectivos iranianos atribuídos a Estados Unidos e Israel. A resposta de Irán foi automática: a Garda Revolucionaria reivindicou ataques contra buques en Ormuz, e tamén se rexistraron accións contra infraestruturas e obxectivos ligados a intereses occidentais na rexión. Non é a primeira vez que confrontacións lonxanas repercuten aquí: en Galicia cómpre lembrar a crise dos petroleiros e a volatilidade de 2019, e os nom
