O presidente Donald Trump ordenou o 14 de marzo de 2026 un ataque aéreo sobre a illa de Kharg, no norte do Golfo Pérsico, no que as forzas estadounidenses afirmaron ter destruído todos os obxectivos militares na zona mentres se preservaba a infraestrutura petrolífera. A ofensiva, executada polo Comando Central dos Estados Unidos (CENTCOM), preséntase como unha resposta ao que Washington considera ameazas á libre navegación e á seguridade rexional, e prodúcese nun contexto de elevada tensión entre ambos os países.
Segundo o Goberno estadounidense, as operacións tiveron como obxectivo instalacións defensivas e sistemas de vixilancia asentados na illa, sen atacar os tanques de almacenamento nin os peiraos petrolíferos. Nun mensaxe na rede social Truth Social, o mandatario subliñou a superioridade das forzas norteamericanas e advertiu a Teherán de que calquera interferencia co tránsito de buques polo estreito de Ormuz sería respondida de forma inmediata, unha advertencia que reforza a lóxica do ataque selectivo.
Kharg, situada a uns 25 quilómetros da costa iraniana, considérase estratéxica para as exportacións iranianas de hidrocarburos: concentra ata o 90% do petróleo que sae do país e alberga instalacións xestionadas pola National Iranian Oil Terminals Company cunha capacidade teórica de almacenamento e despacho que as autoridades describen como crítica para o mercado. A planta inclúe tanques, oleodutos, peiraos capaces de recibir superpetroleiros e defensas antiaéreas, polo que calquera dano nas súas instalacións podería ter efectos inmediatos sobre os fluxos enerxéticos.
Analistas e responsables estadounidenses sinalaron que a decisión de non atacar a infraestrutura petrolífera persegue minimizar o impacto económico global e evitar unha crise humanitaria na rexión, aínda que fontes iranianas reaccionaron con advertencias de represalias. Irán ameazou con atacar activos relacionados cos Estados Unidos no Oriente Medio se a súa infraestrutura enerxética sofre danos, unha escalada verbal que aumenta a incerteza sobre a estabilidade dos subministros.
A ofensiva prodúcese nun momento de tensión previa que inclúe bloqueos e maniobras no estreito de Ormuz, polo que transita aproximadamente o 20% do petróleo mundial. Washington xustificou a súa actuación como medida para garantir a seguridade do paso marítimo e protexer o que considera intereses internacionais, mentres que Teherán denuncia unha agresión directa contra a súa soberanía e promete resposta proporcional se se danan as súas instalacións enerxéticas.
No seu comunicado, a Casa Blanca recolleu ademais a afirmación de que Irán non poderá desenvolver unha arma nuclear nin ameazar aos Estados Unidos, un argumento recorrente na retórica da administración para xustificar accións militares. A intervención en Kharg, segundo responsables estadounidenses, responde tanto a obxectivos de seguridade como a unha vontade de disuasión rexional tras incidentes previos e ataques que tensionaron a relación entre Teherán e Washington.
Os efectos económicos e xeopolíticos da operación poderían ser significativos: xa se sinalaron riscos de aumento nos prezos do petróleo e de perturbacións nas cadeas de subministro enerxético. O propio Goberno estadounidense sostivo que o repunte de prezos beneficiará á industria petrolífera norteamericana, que se converteu nun actor dominante no mercado global, aínda que tamén hai preocupación polo impacto nos mercados emerxentes e nos consumidores dependentes de importacións.
Fontes militares explicaron que o ataque foi deseñado para neutralizar sistemas de defensa, radares e plataformas que podían ser utilizados para hostigar a navegación comercial sen comprometer os depósitos de petróleo. Non obstante, expertos en seguridade maríti
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.