Un capricho de 1.500 quilos: a aposta dun gandeiro sarriano polo boi galego

Poucas veces un animal solitario chega a roubar todo o protagonismo nunha explotación gandeira consolidada. Na parroquia de Santa María de Vilar, a escasos quilómetros do casco urbano de Sarria, un exemplar de boi galego certificado converteuse no centro de todas as miradas. Seis anos de coidado detallista e unha báscula que roza os 1.500 quilos converten a este bovino nunha rareza cada vez máis difícil de atopar nas leiras da comarca.

Difícil atopar a alguén máis entregado á terra que o protagonista desta historia, un sarriano que preferiu o anonimato dos estabros ao frenesí da cidade. Home de dous mundos, comparte a súa xornada entre os cables e cadros eléctricos da súa empresa de instalacións e os pastos onde pasta a súa cabaña gandeira. O da gandeiría non é para el un simple negocio. É unha vocación que lle vén de lonxe, arraigada na súa infancia e que nunca logrou arrincar do todo.

Da electricidade ao estabro: unha vocación ineludible

A ninguén se lle escapa que o sector primario galego se sostén sobre ombreiros que combinan oficios. Cómpre recordar que as explotacións familiares da provincia de Lugo sobreviven, en grande medida, grazas a gandeiros que simultanean o campo con outros traballos. Este sarriano é un exemplo perfecto desa xeración resistente. A súa empresa de instalacións eléctricas dálle de comer, pero é a gandeiría a que lle quita o sono e lle ocupa as horas libres.

Quen o coñecera só co mono de traballo e a caixa de ferramentas xamais imaxinaría a súa paixón pola carne da terra. Seus pais xa tiñan gando en casa, e el creceu entre o cheiro a palla e o son dos cubos de leite. Aquela pegada infantil non se borrou cos anos. Ao contrario, afianzouse. O certo é que acabou montando unha explotación de raza rubia galega, unha aposta seria e profesional pola calidade cárnica que tantas ledicias dá na zona de Sarria e A Chaira.

Pero dentro desa explotación convencional naceu o «capricho». Un día, aproveitando os tempos mortos que deixaba a pandemia, decidiu dar un paso máis alá. Quería ter algo distinto, un animal que rompera a monotonía do día a día. E así chegou o boi.

Seis anos de paciencia e pasto para un xigante certificado

Non é fácil criar un boi. Require tempo, moito tempo. E paciencia. O exemplar que agora pasea a súa envergadura polas leiras de Santa María de Vilar suma xa seis anos de vida, un período longo durante o cal foi coidado case con mimo de animal de compañía. A cifra fala por si soa: 1.500 quilos. Un peso que impresiona ao velo de preto e que require unha estrutura ósea potente e unha alimentación coidada ao detalle.

Basta con mirar a evolución do sector para entender por que este tipo de animais se volveu tan escaso. O boi, castrado para engorde, precisa máis tempo de cría que un anoillo convencional. Iso significa máis investimento, máis gasto en penso e pastos, e máis risco para o gandeiro. Nunha época na que a rendibilidade a curto prazo domina case todas as decisións económicas, criar un boi durante seis anos é case un acto de fe. Ou de romanticismo profesional, segundo se mire.

O exemplar está certificado oficialmente como boi galego, un recoñecemento que non se regala. A trazabilidade e os controis sanitarios da Xunta de Galicia son esixentes, e manter un animal neste rexistro durante anos supón cumprir con todos os protocolos veterinarios. A recompensa está, loxicamente, na calidade dunha carne que o padal galego.