Vigo: dezaseis mulleres conversas denuncian presións do líder islámico para levar hixab

Dezaseis mulleres que abrazaron o islam na idade adulta uniron as súas voces en Vigo para denunciar presións e condutas de corte patriarcal por parte do líder da comunidade islámica da cidade, a quen atribúen requirimentos para que cubran a súa cabeza co hiyab. O responsable, que preside a asociación islámica viguesa, nega as acusacións e sostén que responde a un intento de desprestixio contra a súa persoa, segundo adiantou La Voz de Galicia.

Unha denuncia colectiva, con data e con forma

O pasado 30 de xullo quedou fixada a ruptura. Ese día, as dezaseis conversas decidiron actuar de xeito conxunto contra o presidente da asociación islámica de Vigo. O seu reproche central xira en torno ao que consideran un patrón de comportamento patriarcal, co uso do hiyab como eixe do conflito.

Poucas veces dezaseis persoas coinciden en sinalar unha mesma figura e, ademais, fano á vez. A cifra fala por si soa. Denunciar en solitario obriga a expoñer o nome propio; facelo en grupo reparte o peso, multiplica a credibilidade interna e complica que cada unha poida ser etiquetada como un caso illado. Que deran o paso de forma coordinada apunta a un malestar acumulado, non a un enfado puntual.

Quen chega ao islam por conversión non herda a fe: elíxea. Ningunha destas mulleres naceu dentro desta tradición; decidiron entrar nela sendo adultas, coa súa autonomía por diante. Aí reside unha das claves do caso. Reprochan, en esencia, que unha elección libre —crer— veña acompañada de esixencias sobre o seu aspecto, e que quen debía acompañalas na aprendizaxe relixiosa teña rematado, segundo a súa versión, marcando a liña sobre o que deben poñerse.

Negación frontal e sombra de manobra

De momento, o dirixente relixioso rexeita as acusacións de raíz. Na súa versión, os sinalamentos non responden a feitos reais, senón a unha manobra destinada a desacreditalo. Coa información dispoñible non consta resolución xudicial algunha nin sanción interna coñecida: só dous relatos enfrontados e unha comunidade enteira mirándose ao espello na maior cidade de Galicia.

O certo é que o choque ten unha xeografía clara. Dun lado, unha autoridade con peso na vida relixiosa musulmá local; do outro, dezaseis fieis que pasaron pola súa órbita. A ninguén se lle escapa o desnivel de forzas. Cando a disputa se libra entre quen administra o sagrado e quen acode a el, a forma de xestionar a discrepancia acaba retratando a todo o colectivo.

O hiyab, entre a fe e a imposición

Convén lembrar, para dimensionar a disputa, que é exactamente o hiyab: un pano que cobre o cabelo e o pescozo, e que millóns de mulleres musulmanas levan por convicción en medio mundo. O seu significado, porén, cambia segundo quen o mira e onde se leve. Hai países onde a lei o impón; hai contornos onde a presión familiar o converte en obriga de facto; e hai moitas outras mulleres que o reivindican como decisión propia fronte a quen pretenden vetarllo. A peza non é o problema. A coacción, si.

En España, o marco legal non deixa lugar a dúbidas. A liberdade relixiosa está garantizada polo artigo 16 da Constitución e desenvolta pola lei orgánica de 1980, que protexe tanto profesar unhas crenzas como non practicalas ou abandonalas. Traducido ao caso vigués: cubrirse a cabeza é un dereito; obrigar a alguén a cubrirse non o é. Demasiadas veces esquécese esa segunda metade da ecuación, que é precisamente a que ampara as denunciantes se os seus reproches se confirman.