Burdeles de guerra: o truco de Hitler contra a praga das enfermidades sexuais

Nun acontecemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, burdeles de guerra: truco de Hitler contra. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

A xestión da sexualidade na Segunda Guerra Mundial

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Pouco sabemos de Erich B máis aló de que, na Segunda Guerra Mundial, combatía nas filas da Wehrmacht no fronte ruso; un máis dunha longa lista de centos de miles de soldados.

O único recordo que deixou para a historia é unha misiva escrita á súa filla; unha resposta na que lle daba as grazas por aconsellarlle que desfogase os seus impulsos sexuais nun dos moitos burdeles de campaña que o Terceiro Reich habilitara para controlar o trasfega de relacións sexuais e evitar as ITS:

«Xa fun de bo grado para mirar, pero hai un problema, cando acudimos a un burdel –e xa te podes imaxinar que é algo que os soldados fan con frecuencia–, os enfermeiros póñennos antes e despois unha inxección contra as infeccións de transmisión sexual. A eles lles dá completamente igual se imos ver a unha muller ou non. Pase o que pase, póñennos a inxección. A min esta tarefa resultaríame indiferente se despois non tivesen que andar pinchándome na cousa dúas veces. Así como ves non irei nunca, pese aos teus consellos».

As ITS supuxeron un severo problema dende que estalou o conflito de 1914. Houbo que agardar ata a Segunda Guerra Mundial para que, con anticonceptivos e penicilina, as baixas se reduciran a 56 casos por cada mil homes. Aínda que, na práctica, a batalla continuaba.

Medidas de control e consecuencias

E va un exemplo: os soldados da Wehrmacht e das SS acantonados en Francia durante 1940 perderon máis efectivos por culpa destas doenzas que aqueles que foran mortos en combate durante a invasión e conquista do país. Naquel entón, os militares sabían que as dúas infeccións ás que debían temer tanto como ás balas eran a sífilis e a gonorrea.

Os nazis foron os primeiros en establecer medidas para paliar as ITS. Segundo conta o historiador Jesús Hernández nos seus múltiples ensaios sobre o tema, o exército alemán era consciente dende o comezo da guerra de que a «necesidade de esparexemento dos soldados» ía acarrear un bo número de baixas por enfermidades venéreas.

A invasión de Polonia en setembro de 1939 confirmou estes temores: as prostitutas locais causaron unha infinidade de contaxios entre os combatentes e, en consecuencia, unha redución de efectivos. «Ao final, a Wehrmacht dispuxo unha serie de normativas para o control da prostitución», explica o experto en ‘As 100 mellores anécdotas da Segunda Guerra Mundial’.

A solución chegou en forma de dous tipos de prostíbulos controlados e dependentes das forzas armadas. Os primeiros, coñecidos como os de ‘guarnición’, ubicábanse preto das grandes cidades e atendían aos combatentes que voltaban de permiso tras a batalla. Os segundos, os ‘de campo’, situábanse detrás da primeira liña do fronte.

As súas prostitutas podían ser ‘Offizierdecke’ ou ‘oficiais de cama’, mulleres recrutadas en Alemaña e nos países ocupados a cambio dun salario; condenadas encarceradas por crimes políticos que preferían ese servizo a realizar traballos forzados; ou prisioneiras de guerra procedentes dos territorios ocupados na Unión Soviética.

Fosen do