Case cincuenta días de obras, gabias abertas e mobilidade recortada á mínima expresión. Esa é a realidade que soportan a diario os residentes e comerciantes da rúa Gerardo Álvarez Limeses de Pontevedra, fartos dunha intervención urbana que avanza a un ritmo desconcertante e que se suma a outros traballos na zona.
A beirarrúa esquerda xa estaba ocupada polo andamiaxe propio dunha rehabilitación na fachada dun inmoble. Con todo, a verdadeira pesadilla comezou cando o lado oposto da vía tamén quedou cortado polas máquinas. A consellería competente e as empresas adxudicatarias tratan de dar caza a un esvaradío problema na rede de tubaxes. Mentres tanto, a vida do barrio complícase con cada hora que pasa.
Un labirinto de socavóns e cascotes
Difícil é camiñar por esa zona sen sentir que un se mete nun verdadeiro obstáculo. Con ambas as marxes da beirarrúa ocupadas por valados, maquinaria e material de construción, o espazo útil para os peóns reduciuse de forma drástica. A accesibilidade, piar fundamental de calquera rúa moderna, brilla pola súa ausencia total neste tramo da capital pontevedresa.
A iso hai que sumar o caos circulatorio e a escaseza de prazas de aparcadoiro. As obras coinciden no tempo e no espazo, creando un efecto dominó que asfixia o comercio local e obriga os veciños a dar verdadeiros rodeos para acceder ás súas propias vivendas. Os valados metálicos que delimitan o perímetro dos traballos amosan unha data de inicio que se remonta ao pasado día 1. Demasiado tempo.
A maldición da rede de saneamento
A ninguén se lle escapa que o subsolo de moitas cidades galegas agocha infraestruturas con décadas de antigüidade. Neste caso concreto, o motivo principal do despropósito é a busca da orixe dunha avería na rede de tubaxes. A tarefa estase revelando moito máis complexa do previsto inicialmente polos técnicos responsables do operativo.
Os operarios abren sumidoiros e socavóns ao longo de toda a rúa tentando localizar o punto exacto do problema, mais a solución tarda en chegar. As promesas de pechar estes ocos sucédense, aínda que a realidade diaria é testemuña: as tapas dos sumidoiros seguen levantadas e o asfalto segue sen devolverse ao seu estado natural tras mes e medio de traballos ininterrompidos.
O silencio informativo e a queixa veciñal
Non é menor o dato da falta de comunicación fluída entre as administracións públicas e os afectados directos por esta obra. Os residentes denuncian unha carencia absoluta de información oficial sobre os prazos reais de finalización. Asumen que as averías subterráneas teñen a súa propia lóxica e ás veces resisten aos diagnósticos técnicos máis precisos, pero esixen un protocolo de información moito máis rigoroso por parte do concello.
Vivir rodeado de valados e soportar o ruído das perforacións durante case cincuenta días termina minando a paciencia de calquera. A sensación de desamparo esténdese por toda a vía, especialmente entre quen dependen de vehículos para os seus desprazamentos ou persoas maiores con problemas de mobilidade severos que se atopan acurraladas nas súas casas sen facilidades para transitar pola beirarrúa.
A este ritmo axónico, a confianza cidadá na xestión dos espazos públicos termina deteriorándose por completo. Cómpre recordar que unha cidade non se compón só de asfalto e tubaxes, senón das persoas que a habitan e a transitan a pé diariamente. O prazo razoable para resolver unha avería destas características debería estar claramente acoutado baixo un contrato público con cláusulas de penalización. Haberá que agardar a que as máquinas se retiren para comprobar se esta actuación trae consigo solucións a longo prazo ou se, pola contra, quedará como outro episodio de ineficacia que machaca a c
