Lucía Freitas, chef á fronte de A Tafona, sinalou nunha ruta persoal por Galicia que as casas de comidas tradicionais seguen a ser o núcleo da gastronomía galega. En declaracións públicas feitas durante marzo de 2026, a cociñeira, con unha estrela Michelin e recoñecida con tres Soles Repsol, recomendou varios establecementos da provincia de Pontevedra onde a cociña de sempre conserva a súa identidade. Entre eles destacou dous locais pola súa fidelidade ao produto e ao receitario popular. As súas suxestións nacen da procura de pratos contundentes e de memoria, fronte ao brillo efémero das tendencias.
Freitas entende que antes das estrelas e dos menús de autor existiron os guisos familiares, as empanadas e as receitas transmitidas de nai a filla que hoxe representan a raíz da cociña galega. No seu percorrido pola comunidade, a cociñeira reivindicou a importancia destes espazos humildes, onde a materia prima local e a preparación caseira seguen sendo o eixo. A recomendación non parte unicamente da morriña: trátase de valorar a supervivencia de saberes culinarios que, segundo ela, achegan profundidade a calquera modernidade gastronómica. Así, pon en primeiro plano o papel social e cultural das casas de comidas.
Entre as propostas de Pontevedra figura Casa Quintela, na villa mariñeira de Bueu, un establecemento que Freitas define como exemplo de cociña auténtica. Alí destaca a oferta de «pratos da avoa»: estofados, callos e riles ao Xerez que manteñen métodos de cociñado tradicionais. A carta amplía ese repertorio con empanadas de millo, salpicón de marisco ou mesmo combinacións sorprendentes como as fabas con polbo, que reflicten a confluencia entre a terra e a ría. Para Freitas, comer en lugares así é recuperar sabores cotiás que escasean na oferta contemporánea.
A segunda parada que recomenda na provincia é O Tío Benito, en Barrantes, Ribadumia, no corazón do Salnés e moi preto do mar. Este local, xestionado por mulleres, distínguese por unha cociña sen artificios pero moi resolta, onde o polbo e o marisco da zona comparten protagonismo con receitas de culler menos difundidas. Entre estas últimas, a carne richada aparece como un exemplo dun guiso con base de cebola, allo, pemento e viño branco que conserva tradición e sabor. Freitas valora igualmente a honestidade na preparación e a relación calidade-prezo como elementos que distinguen este tipo de casas.
O interese da chef por estas direccións forma parte dunha lectura máis ampla sobre o panorama culinario galego: non se trata de opoñer o tradicional ao moderno, senón de entendelos como capas complementarias. A alta cociña, afirma Freitas na súa reflexión, nútrese dos pratos cotiáns que durante décadas alimentaron ás familias da rexión. Manter abertas estas casas de comidas, e que sigan atraendo comensais locais e visitantes, supón tamén preservar cadeas de produción e mercados de proximidade. Por iso incorpora estes establecementos no seu mapa persoal de lugares imprescindibles.
Máis alá do interese turístico, a recomendación ten un compoñente pedagóxico: recuperar técnicas de cociñado, cortes e combinacións que hoxe forman parte da memoria gustativa colectiva. Nesa fórmula entran as empanadas, os guisos de culler e os mariscos da ría, pero tamén a maneira de conservar e tratar o produto para que rinda en sabores e textura. Os locais que cita Freitas adoitan compartir a mesma virtude, a de apostar por produtos locais e por elaboracións que respectan tempos de cocción e sazón. Esa fidelidade, engade a cociñeira, é difícil de replicar en cociñas sometidas á inmediatez.
A mención destes establecementos pon tamén o foco na provincia de Pontevedra como territorio con oferta gastronómica de raíz, onde
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.