O diésel dispara en Ourense e devora a metade do aforro prometido en apenas cinco días

O folgo durou pouco. Moi pouco. A bonificación que o Goberno aplicou ao diésel o 1 de setembro —un salto desde os 10 até os 20 céntimos por litro— quedou parcialmente anulada en cuestión de días pola escalada do prezo do combustível na provincia de Ourense. Cinco xornadas foron suficientes para que a subida se comese a metade do desconto.

Unha subida que chegou sen aviso

Convén lembrar o punto de partida. O diésel pechou o mes de agosto na provincia en niveis que xa pesaban no peto de quen depende do vehículo a diario. O 1 de setembro, coa nova bonificación en vigor, o prezo baixou até os 1,80 euros por litro e moitos condutores acudiron ás estacións de servizo da provincia aproveitando ese pequeno alivio. A resposta nos surtidores foi inmediata. Demasiado optimista, como se viu despois.

O certo é que a tregua durou cinco días. A cotización do diésel comezou a subir e o aforro efectivo dos 20 céntimos prometidos quedou reducido na práctica á metade. A cifra fala por si soa: o que o Goberno concedeu pola vía da bonificación, o mercado recuperaouno pola do prezo. Unhas semanas antes do inicio do curso e co retorno dos desprazamentos diarios ao trabalho, o momento non podía ser peor para os condutores ourensáns.

Quen paga a factura

Non é menor o dato da dependencia do automóbil na provincia. Nunha demarcación extensa, con comarcas como O Carballiño —onde a imaxe dun surtidor ilustra a noticia— e núcleos repartidos por un territorio con escasas alternativas de transporte público, o diésel non é un gasto opcional. É unha partida fixa, mensual, case tan inevitable como a luz ou o alugueiro. Cada céntimo que sobe na bomba multiplícase na conta de resultados das familias e, sobre todo, na de quen vive do transporte profesional.

A ninguén se lle escapa, ademais, a paradoxa do mecanismo. Unha bonificación estatal destinada a abaratar o combustible pode verse diluída polo propio funcionamento do mercado en cuestión de días. O Estado pon os céntimos; o prezo de referencia réstaos. Aí está a clave do problema: a medida actúa sobre unha parte do prezo final, pero non controla a volatilidade do resto, que é precisamente a que se moveu esta semana en Ourense.

Un alivio con data de caducidade

A aglomeración de condutores nas gasolineiras o 1 de setembro contaba unha historia clara: a sensibilidade ao prezo na provincia é máxima. Cando o desconto pasou de 10 a 20 céntimos, os usuarios responderon repostando de inmediato, buscando consolidar ese aforro antes de que fose efémero. Non parece casualidade que, poucos días despois, a escalada de prezos lles dese a razón.

O caso ourensán plantea unha pregunta incómoda sobre o deseño deste tipo de axudas. Se en cinco días a metade da bonificación se evapora, canto quedará dentro dun mes? As medidas de alivio ante os combustibles foron sucedéndose nos últimos anos con resultados sempre parciais, e a experiencia recente da provincia suxire que o efecto real depende menos do decreto que da cotización internacional do petróleo. Mentres o marcador da gasolineira siga movéndose ao ritmo dos mercados, o condutor de Ourense terá que seguir facendo contas con cada repostaxe, esperando que a próxima subida non lle arrebate tamén o que queda do desconto.