Vigo busca enxeñeiros en tres continentes para poñer en marcha a súa fábrica de chips fotónicos

A aposta viguesa polos semicondutores fotónicos xa non é un proxecto no papel. A futura planta de Valadares, aínda en obras, conta con 27 traballadores contratados, e para completar a plantilla a compañía foi buscar talento tan lonxe como Estados Unidos, Alemaña e a India, segundo adiantou La Voz de Galicia. A empresa, que onte anunciou ademais unha mudanza de identidade corporativa —de Sparc Foundry pasa a chamarse Ardora III-V—, enfrónta así ao seu reto máis delicado: atopar o capital humano altamente especializado que esixe fabricar en serie un produto tan complexo.

Un nome novo para unha fase decisiva

Mudar de nome non é un xesto estético. Na industria tecnolóxica, unha nova identidade corporativa adoita acompañar unha redefinición do proxecto, e Ardora III-V apunta nesa dirección: a referencia aos materiais III-V, eses compostos semicondutores sobre os que se asenta a fotónica, deixa claro o terreo de xogo. A factoría de Valadares, mentres tanto, segue cos seus traballos de construción, un recordatorio de que entre o anuncio dunha planta de chips e a súa posta en marcha media unha distancia que non se percorre só con investimento.

Os 27 traballadores xa contratados son a primeira mostra tangible de que o proxecto avanza. A cifra pode parecer modesta para quen imaxina unha fábrica tradicional, pero no sector dos semicondutores ocorre todo o contrario: cada posto esixe perfís de altísima cualificación, e cada incorporación representa un proceso de captación que pode tardar meses. Non parece casualidade que a procura se estendese a tres continentes.

O talento, ese colo de botella

Porque o verdadeiro obstáculo para fabricar chips fotónicos en serie non está só na maquinaria nin nos recursos económicos. Está nas persoas. A fotónica —esa tecnoloxía que usa a luz no canto dos electróns para transmitir e procesar información— demanda enxeñeiros, físicos e técnicos cunha formación tan específica que as universidades apenas empezan a producilos en volume. Aí está a chave do éxito ou do fracaso de proxectos como o de Valadares.

Que Vigo compita por profesionais con Silicon Valley, cos polos tecnolóxicos alemáns ou coa xigantesca industria india da electrónica di moito da ambición do proxecto. E tamén da súa vulnerabilidade: convencer un enxeñeiro formado en Bangalore ou en Múnic para instalarse na cidade olívica esixe ofrecer algo máis que un soldo, dende un proxecto cientificamente atractivo ata unha calidade de vida que a cidade, convén recordalo, pode defender con argumentos.

Valadares, o epicentro

O barrio de Valadares, na zona sur de Vigo, converterase así no epicentro dunha industria que ata hai pouco parecía reservada a grandes potencias tecnolóxicas. A planta, en fase de obras, será o lugar onde eses chips fotónicos pasen do laboratorio á produción, o salto que separa a investigación prometedora do produto industrializable. É un salto que poucas instalacións no mundo conseguiron dar neste campo, e é precisamente aí onde o equipo contratado marcará a diferenza.

O proceso de recrutamento internacional, de feito, revela unha verdade incómoda para Galicia: o sistema universitario e o tecido local aínda non xeran por si sós os perfís que a planta necesita. Formar talento na casa será, tarde ou cedo, a materia pendente se a industria quere arraigar e medrar máis aló do impulso inicial.