O tanatorio de San Marcos en Pontevedra acolleu o venres 13 de marzo o acto fúnebre en recordo de Antón Louro, exdirixente do socialismo galego cuxa morte deixou un baleiro notable na política local. Familiares, compañeiros do partido e autoridades deron cita para despedir a quen era considerado un ponte entre a vida municipal de Pontevedra e os círculos políticos en Madrid. A convocatoria encheuse ata os corredores, reflexo da dimensión pública e humana do finado. O homenaxe reuniu eloxios polo seu xeito sosegado de exercer a responsabilidade pública e polo seu trato próximo coa cidadanía.
Entre os asistentes figuraron persoas destacadas do PSOE e da política galega, o que converteu o interior do recinto nun mapa da historia recente da comunidade. Estiveron presentes, entre outros, dirixentes con peso no ámbito autonómico e estatal que compartiron escenario cunha nutrida delegación do partido en Pontevedra. A presenza destes cargos serviu para subliñar a importancia da figura de Louro tanto no local como nos eidos máis amplos do socialismo español. Moitos dos asistentes agradeceron a súa capacidade para tender acordos e o seu estilo afastado da confrontación estridente.
Na súa intervención, Carlota Román debuxou o perfil dun político que entendía o seu cargo como un «deber sereno» e que practicaba unha entrega sen estridencias. Román, visibelmente emocionada, destacou a honestidade e a vocación de servizo que caracterizaron a traxectoria de Louro, e sinalou que procuraba a xustiza máis que o aplauso. Lembrou a súa capacidade para atopar solucións onde outros só vían obstáculos e describiuno como unha referencia moral nas batallas cotiás polo público. As súas palabras foron recibidas cun silencio respectuoso que se prolongou en aplausos contidos.
A nota máis íntima do acto puxoa Elena Louro, a súa filla, que falou en nome da familia e lembrou a proximidade e o afecto que sempre lle amosou o seu pai. Falou dunha persoa volcábase na súa familia e no servizo aos demais, capaz de empatizar sen ostentacións con quen sufría. Elena evocou a pegada emocional que deixa e transmitiu o agradecemento polos recordos compartidos, pechando a súa intervención cunha despedida emotiva que provocou unha das ovacións máis sentidas da tarde. A presenza de familiares, incluída a súa nai Marisa e o seu fillo homónimo, resaltou o carácter persoal do homenaxe.
O ton das intervencións subliñou unha xeira de entender a vida pública marcada pola elegancia, a escoita e unha firmeza sosegada que moitos presentes definiron como propia doutra xeración política. Algunhos dos oradores recorreron a imaxes poéticas para expresar a idea de que a obra de Louro foi un cauce que contribuíu a facer medrar o contorno no que traballou. Recordouse tamén a súa contribución ao modelo urbano de Pontevedra e a súa militancia como socialdemócrata coherente cos seus principios. No conxunto, o recordo apuntou a unha mestura de compromiso político e proximidade humana.
A emotiva concurrencia e as referencias continuas á súa honestidade e respecto evidenciaron a capacidade de Emilio Pérez Touriño e outros veteranos para recoñecer a pegada de colegas como Louro na traxectoria colectiva do partido. Tamén estiveron no acto dirixentes como Pepe Blanco, Modesto Pose, José Luis Lage, a alcaldesa da Coruña Inés Rey, Gonzalo Caballero e Xoaquín Fernández Leiceaga, que sumaron testemuños de estima persoal e profesional. As intervencións públicas entrelazáronse con saúdos e apertas de quen compartiron longas xornadas na actividade política. A despedida foi, en moitos momentos, unha pausa para a gratitude compartida.
Fóra do salón, o xesto de acudir masivamente ao tanatorio foi interpretado por varios asistentes como a sinal de que a figura de Louro trascendía os dispositivos partidarios: o seu legado percíbese tanto nas institucións como na memoria colectiva da súa cidade. Compañeiros e adversarios políticos coincidiron na valoración do seu estilo dialogante como unha cualidade cada vez máis rara na política contemporánea. A emoción mesturouse co recoñecemento público dunha traxectoria que, segundo varios oradores, deixou ensinanzas sobre como exercer a responsabilidade con discreción e eficacia. A xornada serviu tamén para reavivar vínculos persoais entre quen traballaron ao seu lado.
Ao rematar o acto, moitos dos presentes reiteraron o compromiso de manter viva a memoria do seu traballo e dos seus valores na xestión pública cotiá. A ausencia de Louro, escribiron e dixeron algúns, comezará a notarse nos espazos onde exerceu a súa influencia, pero a súa forma de entender a política queda como referencia para as novas xeracións. O tanatorio baleirouse coa sensación de que aquel «cauce fértil» do que falaron os intervinientes non se pecha, senón que alimenta proxectos e recordos que persistirán na cidade que el tanto quixo.
