O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia acaba de pór negro sobre branco o que moitos xa sabían nos pasillos do Concello de Ourense. Unha traballadora foi sometida durante anos a un trato degradante por parte do rexedor municipal, que a cualificou repetidamente de «inepta», «inútil» e «subnormal». A xustiza galega confirma agora que aquilo non foi unha simple bronca política, senón acoso laboral. E a factura ascende a case 49.000 euros.
A sentenza, que ratifica punto por punto a condena previa, obriga ao pagamento solidario de 48.685 euros ao alcalde e ao propio Concello. Unha cifra que busca compensar os graves danos morais sufridos pola exxefa de Negociado de Comercio, ademais do seu tempo de incapacidade temporal. A administración local, segundo o fallo, vulnerou de forma sistemática as normas de prevención de riscos laborais. Demasiado tempo mirando cara a outro lado.
Insultos como método de xestión
O certo é que o caso non sorprende a quen segue a política local ourensá. A traballadora, que ocupaba un posto de responsabilidade na área de Comercio, soportou durante meses unha gota constante de descualificacións. O rexedor non se limitaba a discrepar do seu traballo: humillábaa en público, ignorábaa diante doutros empregados e utilizaba unha linguaxe que, segundo os maxistrados, supera con creces os límites da liberdade de expresión política.
A Sala do Social do TSXG considera probado que existiu un acoso continuado. Os insultos non foron episodios illados, senón unha pauta de comportamento que se prolongou no tempo. «Inepta», «inútil», «subnormal»: adxectivos que a sentenza recolle como parte dun trato vexatorio que terminou por quebrar a saúde da empregada. A administración local, lonxe de protexela, incumpriu a súa obriga de garantir un contorno laboral seguro.
Aí está a chave do fallo: o Concello non fixo nada para deter aquela situación. Nin sequerais cando a traballadora empezou a dar sinais de que non podía máis. A prevención de riscos laborais, lembran os xuíces, non é un brinde ao sol. É unha obriga legal que a corporación municipal ignorou de forma reiterada.
Unha condena que non é firme
A resolución, non obstante, non é o punto final. Os condenados poden recorrer aínda ao Tribunal Supremo, aínda que a sentenza do TSXG é contundente e deixa pouco marxe á interpretación. Ademais da indemnización, o tribunal impón aos recurrentes o pagamento das custas do proceso, fixadas en 750 euros por cada recurso presentado. Unha cantidade simbólica se se compara cos 48.685 euros da condena principal, pero que subliña a falta de fundamento das súas alegacións.
Non é menor o dato de que o alto tribunal galego teña ratificado punto por punto a sentenza anterior. Sen matices, sen rebaixas. Os xuíces consideran que os feitos están acreditados e que a responsabilidade é clara. A traballadora, que xa non presta servizos no Concello, poderá cobrar a indemnización de forma solidaria: dá igual que pague o alcalde ou a administración local. Ambos os dous son responsables.
O goberno municipal, pola súa banda, aínda non anunciou se acatará o fallo ou se levará o caso a instancias superiores. A decisión, máis alá do custo económico, ten un evidente compoñente político. Recoñecer a sentenza sería admitir que durante anos se permitiu un trato degradante a unha empregada pública. Recorrer, en cambio, alongaría un proceso que xa xerou un importante desgaste.
O prezo da impunidade
Convién lembrar que este non é un caso illado na política ourensá. O Concello acumula varias condenas por vulneración de dereitos laborais e por un estilo de xestión que foi cuestionado en múltiples ocasións polos tribunais. A diferenza, nesta ocasión, é a crudeza dos insultos e a evidencia de que o acoso foi consentido desde a propia institución
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.