O mapa do aparcamento de Ourense apenas cambiou en dúas décadas
Ourense segue afrontando unha grave escaseza de prazas de aparcamento que se agravou nos últimos anos debido a decisións urbanísticas e normativas. O problema, que se evidencia no centro e en barrios como As Lagoas, A Ponte ou O Couto, é o resultado da supresión da ORA, das peatonizacións e da implantación da Zona de Baixas Emisións, entre outras medidas adoptadas recentemente. Segundo o Plan de Mobilidade Urbana Sostible, a cidade rexistra máis de 150.000 desprazamentos diarios en vehículos e unha oferta de aparcamento que non cobre esa demanda. A situación, segundo apuntan condutores e comerciantes, reflicte que a rede de aparcamentos non evolucionou ao ritmo do crecemento urbano.
O PMUS cifra en torno a 18.000 as prazas de aparcamento libres en superficie en Ourense e en unas 5.000 as dispoñibles na vixintena de aparcamentos subterráneos, unha capacidade claramente insuficiente para a mobilidade diaria. Estas cifras contrastan coa presión que sofren as zonas céntricas desde que se eliminaron prazas por peatonizacións e se deixou sen efecto a ORA, o que quitou de golpe a rotación en preto de 900 estacionamentos. A combinación de menos espazos dispoñibles e máis restricións converteu a busca desesperada de ocos en algo habitual na cidade.
A estrutura de aparcamentos de Ourense segue mantendo o aspecto que tiña a finais dos anos noventa: boa parte da capacidade subterránea construíuse entón e só despois se engadiron solucións puntuais vinculadas a equipamentos concretos. Os parquímetros ligados ao hospital, ao campus ou á estación de tren mitificaron a idea de que existen alternativas, pero moitas desas infraestruturas están saturadas por abonamentos e uso prolongado, o que transforma zonas pensadas para parada temporal en auténticos labirintos para quen necesita estacionar durante horas.
O peche, en xullo pasado, do aparcamento de San Antonio por orde xudicial sumouse á perda de capacidade xa prevista, mentres que en barrios periféricos a desaparición de prazas pintadas e a falta de alternativas levan a condutores a deixar os coches en calquera oco dispoñible. Os chamados “leira parks” e aparcamentos improvisados multiplicáronse, e veciños e empregados municipais describen escenas de competencia polo espazo público onde impera o “sálvese quen poida”. En zonas próximas ao estadio ou ao acceso ao centro, atopar un sitio próximo ao destino volvéuse especialmente complicado.
Dende hai anos presentáronse proxectos e plans que prometían aliviar a presión: o propio PMUS aprobado en 2019, o redactado do PXOM e o Plan de Estacionamentos Disuasorios da Xunta incluían múltiples aparcamentos en ubicacións estratéxicas como O Couto, Expourense ou o Campus Universitario. Con todo, moitos deses proxectos permanecen no cajón e apenas avanzaron, de modo que a única obra con visos de materializarse a curto prazo é o aparcamento proxectado en Ponte Canedo, aínda en fase de tramitación.
A falta de plazas non só perxudica aos condutores; tamén impacta na xestión do tráfico, a accesibilidade a servizos e a competitividade do comercio local. Comerciantes do centro adverten que os compradores evitan zonas onde non hai onde deixar o coche, e os servizos de emerxencias e transporte público sofren cortes ou maniobras difíciles cando vehículos aparcados irregularmente entorpecen vías estreitas. Para moitos observadores, a ausencia dunha rede de aparcamentos organizada contradice os obxectivos de descarbonización e mobilidade sostible que se anuncian nos documentos oficiais.
Ante este escenario, as administracións locais avanzaron iniciativas puntuais —como a instalación de rampas mecánicas en A Cuña— que, paradoxalmente, restarán plazas de aparcamento, segundo critican colectivos vecinais. Así, a tensión entre mellorar a habitabilidade do espazo público e garantir a dispoñibilidade de aparcamento percíbese como un debate aberto e aínda sen solucións consensuadas. Fontes municipais señalan que calquera intervención debe compaginar a reducción do tráfico con alternativas eficaces de aparcamento e transporte.
Sen un impulso coordinado e financiamento concreto para executar a rede de aparcamentos disuasorios prevista, a presión sobre as zonas máis demandadas continuará medrando, e os ourenzanos seguirán improvisando para deixar os seus vehículos. A promesa de plazas gratuitas e dun modelo de aparcamento que desconxeste o centro segue pendente, mentres a cidade mantén, no esencial, o mapa de aparcamento que funcionou hai máis de vinte anos.
Che pode interesar:
