A Axencia Internacional da Enerxía propuxo esta semana a maior liberación coordinada de reservas estratéxicas de cru da historia para conter a escalada de prezos provocada pola guerra no Oriente Próximo e polas tensións no Estreito de Ormuz. A iniciativa débateuse nunha reunión de emerxencia á que tamén responderon as peticións do G7 para deseñar escenarios de intervención. O movemento prodúcese nun momento de forte volatilidade, cos responsables enerxéticos tentando frear un aumento que ameazaba o subministro global.
Nos mercados, o barril de Brent, referencia en Europa, moveuse nas últimas sesións arredor de 86-88 dólares, mentres que o WTI estadounidense sitúase preto de 82 dólares. Estas cotizacións reflexan unha recuperación desde os picos acadados a principios de semana, cando o Brent chegou a achegarse aos 120 dólares por barril. Analistas atribúen a corrección, en parte, a sinais de desescalada procedentes de Irán que moderaron temporalmente o temor a unha interrupción masiva do subministro.
O plan da AIE, que se se executase superaría os 182 millóns de barrís liberados de forma conxunta en 2022, ofrece distintos escenarios para inxectar petróleo de emerxencia no mercado se a crise enerxética continúa a agravarse. Os países do G7 solicitaron á axencia que preparase alternativas coordinadas que puidesen empregarse con rapidez. Trataríase, segundo a propia AIE, dunha resposta excepcional deseñada para restablecer o equilibrio entre oferta e demanda en momentos de alta tensión.
As reservas estratéxicas son depósitos xestionados por gobernos para situacións extraordinarias como conflitos, catástrofes naturais ou cortes de subministro. Os 32 países membros da AIE dispoñen de polo menos 1.200 millóns de barrís almacenados en instalacións públicas, que poden liberarse de forma concertada para aumentar temporalmente a oferta. Activar estes mecanismos persegue moderar prezos e evitar desabastecementos mentres se restabelecen as rutas e a produción habituais.
Desde a súa creación, a AIE coordinou varias liberacións extraordinarias: na primeira guerra do Golfo, tras os furacáns Katrina e Rita en 2005, durante a guerra civil en Libia en 2011 e en dúas ocasións en 2022 en resposta á invasión rusa de Ucraína. Cada intervención busca acougar a volatilidade e dar tempo aos mercados para axustar a oferta, aínda que o impacto final depende do volume liberado e da duración das tensións xeopolíticas.
Prezos estables pese a sinais desde Irán
O actual episodio estivo marcado polo case peche do Estreito de Ormuz, unha das principais rutas petrolíferas mundiais, e por recortes de produción nalgúns países do Golfo Pérsico. Estimacións recollidas por axencias financeiras apuntan a que eses recortes eliminaron cerca do 6% da oferta mundial, mentres millóns de barrís permanecen detidos en cargamentos que non poden transitar. Ese retroceso da oferta foi a principal causa do repunte de prezos antes de que as sinais de distensión estimulásen a caída recente.
O G7 mostrou disposición a recorrer mesmo ás reservas estratéxicas se fose necesario, unha opción que implicaría coordinación política e loxística entre varios gobernos. Liberar petróleo desde reservas públicas require acordos sobre volumes, calendario e mecanismos de distribución, e a súa eficacia depende ademais da resposta do mercado privado e da capacidade dos países produtores para recompoñer a oferta. Os ministros e reguladores abren agora un debate sobre a magnitude e o momento dunha posible intervención conxunta.
A curto prazo, a proposta da AIE e os sinais de desescalada serviron para conter a volatilidade e estab
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.