Case sempre, os casos de maltrato animal que chegan aos xulgados comezan do mesmo xeito: alguén estaba alí por casualidade. Nesta ocasión, a casualidade vestía de peregrino. Un grupo de seis persoas, entre elas un voluntario dunha protectora pontevedresa, camiñaba cara ao santuario de Os Milagres de Amil cando os sons que saían dunha parcela en Xeve obrigáronos a deter a marcha. O que atoparon baixo unha árbore cambiou o destino dun cachorro e activou unha investigación xudicial.
O animal, parcialmente cuberto de terra removida, loitaba por saír. O seu rescate foi inmediato: unha persoa presente na vivenda próxima acolleuno e levouno a un espazo apto para cans. Pero a inquietude de quen presenciaron o achado non terminou aí. Sospeitaron que a terra podía agochar máis, e non se equivocaron.
O aviso que activou o Seprona
Ao día seguinte do achado, os feitos foron comunicados ao Seprona da Garda Civil, a unidade especializada en medio ambiente e crueldade contra os animais. Os axentes desprazáronse á finca e, ao examinar o punto onde aparecera o primeiro cachorro, confirmaron as peores sospeitas: baixo a superficie xacía outra cría, xa sen vida e completamente enterrada.
O dispositivo non se detivo aí. Para descartar a existencia de máis animais sepultados, os gardas civís ampliaron o rexistro do terreo, unha precaución que fala da gravidade coa que se toma este tipo de achados. O propietario da parcela é agora investigado como presunto autor dun delito de maltrato animal e o asunto pasou a mans da autoridade xudicial.
Que pasa co resto da camada?
Un dos detalles que máis chama a atención do caso é que o cachorro rescatado non estaba só: os axentes localizárono nunha perrera xunto á súa nai e tres irmáns máis, aparentemente en bo estado. Esa contradición —unha camada atendida e, á vez, crías baixo terra— será presumiblemente un dos cabalos de batalla da instrución xudicial, que deberá aclarar que ocorreu exactamente nesa parcela e baixo que circunstancias.
O marco legal en España endureceuse notablemente nos últimos anos. A Lei de Benestar Animal e a reforma do Código Penal que equiparou o maltrato agravado aos vertebrados con delitos castigados con pena de prisión converteron este tipo de condutas en algo moito máis serio que unha simple infracción administrativa. Enterrar animais vivos, de confirmarse, entraría de cheo no ámbito penal máis severo.
O papel decisivo dos cidadáns
Este caso subliña algo que as protectoras levan anos repetindo: a denuncia cidadá é, con frecuencia, o único mecanismo capaz de destapar situacións de crueldade que ocorren a porta pechada ou en parcelas apartadas. Se aquel grupo de peregrinos tivese seguido o seu camiño cara a Moraña, o cachorro morrería asfixiado baixo a terra e ninguén coñecería xamais a existencia do segundo animal.
As protectoras galegas denunciaron en repetidas ocasións que os abandonos e os casos de crueldade superan con creces a súa capacidade de acollida, e que boa parte dos casos nunca chega a denunciarse por falta de testemuñas ou polo esforzo que supón formalizar unha querela. Aquí, a combinación dunha testemuña con experiencia en protección animal e un grupo disposto a non mirar cara a outro lado fixo a diferenza.
Queda agora en mans dos tribunais determinar a responsabilidade do investigado e, sobre todo, enviar unha mensaxe clara: a crueldade contra os animais xa non se resolve na sombra. Mentres tanto, un cachorro que estivo a punto de morrer sepultado segue vivo, e noo debe, literalmente, a uns ladridos que alguén decidiu non ignorar.
Con información de Diario de Pontevedra.
