A desembocadura do Miño, escenario dunha procura sen tregua

A tarde do domingo tinguouse de angustia na fronteira natural entre Galicia e Portugal. Un novo de 23 anos, de nacionalidade portuguesa, desapareceu mentres se bañaba na desembocadura do río Miño, á altura da praia de Seixas, no concello luso de Caminha. A corrente, traidora nesa zona de encontro entre o río e o océano, levouno por diante ante a mirada dos seus acompañantes. Desde entón, un dispositivo coordinado a ambos os dous lados da raia busca sen descanso o seu rastro.

Cinco amigos que compartían con el a tarde de baño foron quen deron a alerta. Ás 13.40, hora portuguesa (unha hora menos en Galicia), a autoridade marítima lusa recibiu o aviso. En cuestión de minutos, a maquinaria de emerxencias púxose en marcha. Non era un incidente menor. A zona, coñecida polas súas correntes cambiantes e os bancos de area movediza, esixe respostas inmediatas. E axíña as houbo.

Un operativo que cruza a fronteira

Pola banda portuguesa, o despregamento foi inmediato e contundente. Efectivos da Policía Marítima de Caminha, a Comandancia Naval do Miño, o proxecto SeaWatch, os Bombeiros Voluntários de Caminha e mailos de Vila Nova de Cerveira sumáronse á busca. Tamén se incorporou unha embarcación do NRP Río Miño, unidade da Mariña lusa, xunto con varias embarcacións particulares que non dubidaron en ofrecer a súa axuda. A solidariedade, nestes casos, non entende de bandeiras.

Pero a busca non se limitou á auga. As marxes do Miño, tanto en territorio portugués como no galego, foron peinadas metro a metro. A posibilidade de que o novo tivese logrado acadar a beira nalgún punto augas abaixo mantía a esperanza. A ninguén se lle escapaba, con todo, que o tempo corría en contra.

Galicia vólcase: Gardacostas e helicóptero Pesca I

A coordinación entre os centros de salvamento de Madrid e Vigo foi clave. Salvamento Marítimo portugués contactou co seu homólogo español, que activou os protocolos de apoio aéreo. Os controladores de Madrid cederon a operativa ao centro de Vigo, que mobilizou ao helicóptero Pesca I, dependente da Gardacostas de Galicia. Non era o único medio galego sobre o terreo.

Unha embarcación do servizo de Gardacostas de Galicia sumouse ao dispositivo, xunto aos Bombeiros de O Baixo Miño. A colaboración entre as administracións, neste caso, funcionou coa precisión dun reloxo. A Xunta, a través dos seus servizos de emerxencias, puxo a disposición todos os recursos dispoñibles. A imaxe do buque de rescate Irmáns Nodal, surcando as augas do Miño, converteuse no símbolo dunha xornada de incerteza.

«O centro nacional de Salvamento Marítimo Portugal contacta co seu homólogo en Madrid e solicita apoio aéreo para desaparecido no río Miño. Controladores Madrid ceden a operativa ao centro Vigo, que moviliza o Pesca I», explicaba en redes sociais o perfil oficial de Salvamento Marítimo. A comunicación, fluída e directa, evitou os habituais estrangulamentos burocráticos. A vida dun novo de 23 anos dependía diso.

O perigo silencioso da desembocadura

Convén recordar que a desembocadura do Miño non é unha praia calquera. A confluencia do caudal do río coas mareiras do Atlántico xera un contorno cambiante, onde as correntes poden ser imprevisibles incluso para nadadores experimentados. Os bancos de area, que varían con cada temporal, crean canles que a auga aproveita para fluír con forza. Quen se baña en Seixas ou nas próximas praias da Guarda coñece o risco. Pero un novo de 23 anos, nun día de verán, quizais non o mediu con suficiente perspectiva.