Monforte tras a tormenta: a resignación é o peor síntoma dun problema enquistado

A crónica dun ciclo sen fin

A imaxe da rúa Armando Cotarelo convertida nun río ou os locais da zona de A Compañía asolagados non é un fotograma illado no álbum de Monforte. É un capítulo que se repite con fidelidade case dramática cada vez que as nubes descargan con forza. A última tormenta, rexistrada na tarde deste mércores, volveu poñer unha pregunta incómoda sobre a mesa: por que os mesmos puntos sofren sempre as mesmas inundacións? O que debería ser unha excepción meteorolóxica converteuse nun ciclo previsible que veciños e comerciantes seguen con resignación. A crónica desta tromba de auga non é unha novidade, senón a continuación dunha serie que xa acumula demasiados episodios.

Puntos negros no mapa urbano

O volume de auga caído en Monforte desbordou a capacidade de drenaxe de varias vías urbanas. A rúa Armando Cotarelo e o contorno de A Compañía levaron a peor parte, coa auga acumulándose a niveis que impediron o tránsito normal. A escena, captada por veciños e medios, non dista da vista noutras ocasións. A acumulación de episodios similares transformou a sorpresa inicial nunha fonda preocupación cidadá. Xa non é un susto illado, senón un patrón que esixe respostas. Os puntos negros do mapa urbano están perfectamente identificados, pero a solución técnica parece escorregadiza.

Resignación no comercio local

Se hai un sector que sofre en carne propia estas deficiencias é o comercio local e, moi especialmente, a hostalería. En A Compañía, un establecemento hostaleiro vive con angustia cada alerta meteorolóxica. A auga busca o seu camiño cara ao interior, e os propietarios desenvolveron case un protocolo automático para minimizar os danos: mover mobiliario, colocar barreiras, preparar os cubos. Non é a primeira vez que ocorre, e existe a certeza amarga de que non será a última. A indignación deu paso a unha rutina agotadora que, máis alá do esforzo físico, lastra a viabilidade do negocio. A clientela redúcese cando a rúa está asolagada, e a reputación dun local que se inunda con frecuencia é difícil de manter. É o custo oculto dunha infraestrutura que non responde.

A pregunta que resoa en Monforte xa non é «cando deixará de chover?», senón «cando deixarán de inundarse as mesmas rúas?».

Infraestruturas baixo a lupa cidadá

A cuestión que flota no ambiente é se a rede de saneamento e pluviais está dimensionada para estes episodios. Mentres os veciños apuntan á falta de limpeza dos sumidoiros ou á insuficiente capacidade dos colectores, as explicacións oficiais apelan á excepcionalidade meteorolóxica. Sen embargo, cando a excepcionalidade se converte en hábito, o discurso deixa de ser crible. A cidadanía reclama un plan de choque que identifique os puntos críticos e actúe sobre eles de maneira estrutural, non só con parches tras cada tormenta. Avaliar a rede, propoñer melloras no drenaxe sostible e coordinar as actuacións son tarefas que non deberían esperar. A prevención é, a todas luces, máis barata que a reparación constante de danos.

O cambio climático e a adaptación pendente

Máis alá da xestión local, Monforte non é allea ao contexto global. Os episodios de chuvia torrencial son cada vez máis intensos debido á crise climática, e as cidades galegas deben adaptarse. A diferenza entre sufrir unha tormenta ou unha catástrofe local está na preparación. A recurrencia das inundacións apunta a unha brecha entre a realidade meteorolóxica e o investimento en infraestruturas. Non se trata de evitar que chova, senón de xestionar a auga que cae con intelixencia. Cidades de tamaño similar xa comezaron a implementar sistemas de drenaxe urbano sostible. Monforte non pode permitirse quedar atrás nesta carreira contra o reloxo climático.