Un vaso de cristal, dúas vidas marcadas e unha condena aceptada en Ourense

Pouco máis de dous minutos bastan para cambiar o rumbo de varias vidas. Un ano de prisión, unha multa de 120 euros e unha indemnización que supera os 5.000 euros é o prezo que aceptou pagar o autor dunha agresión ocorrida nunha discoteca de Ourense na madrugada do 2 de xullo de 2023, segundo unha resolución xudicial que se coñeceu este luns.

O caso, resolto mediante conformidade, pon sobre a mesa unha realidade recurrente no ocio nocturno de moitas cidades galegas: as rilarías que comezan por motivos baladíes e rematan en xulgado, con feridas físicas e consecuencias económicas e penais que se prolongan anos despois daquela noite.

Unha madrugada de xullo que acabou nos tribunais

Os feitos sucederon pasadas as cinco da madrugada nun local de ocio situado na rúa Arturo Pérez Serantes, na cidade asurgense. Segundo consta no relato fáctico asumido polo inculpado, este botou ao chan a un primeiro mozo e, cando un amigo da vítima intentou interpoñerse para deter a liorta, golpeouno no rostro cun vaso de cristal.

O detalle do vaso non é menor. Os expertos en seguridade dos locais nocturnos levan anos advertindo do perigo do cristal como arma improvisada en altercados de madrugada: os cortes que provoca adoitan ser profundos, irregulares e, con frecuencia, deixan marcas permanentes.

A diferenza entre lesionarse e quedar marcado

As consecuencias para cada un dos dous mozos foron moi desiguais, e esa diferenza trasladouse tamén ás cantías económicas da condena. O primeiro dos agredidos presentou un traumatismo cranial leve e escoriacións que tardaron seis días en curar. O segundo, en cambio, necesitou puntos de sutura e tratamento antibiótico polos cortes sufridos no rostro e nunha man, e aínda arrastra cicatrices visibles xunto ao ollo esquerdo e nun dedo, tras doce días de curación.

Ese prexuízo estético, difícil de cuantificar pero incuestionable, é precisamente o que xustifica que a reparación económica supere os 5.000 euros. Na práctica, os tribunais valoran non só os días de baixa sanitaria, senón o impacto duradeiro sobre a imaxe e a vida cotiá de quen o sofre, algo especialmente sensible cando as marcas quedan no rostro.

A vía da conformidade: xustiza rápida, ¿xustiza suficiente?

Que o acusado aceptase a pena evitou un xuízo oral e axilizou a resposta xudicial, un mecanismo cada vez máis habitual en delitos de lesións e lesións imprudentes de gravidade media. Os seus defensores preséntano como un instrumento de eficacia que aforra recursos e evita ás vítimas o desgaste dun xuízo. Os seus críticos, en cambio, pregúntanse se as penas que se pactan nestes casos —un ano de prisión que, para condenas inferiores a dous anos e sen antecedentes, rara vez supón ingreso efectivo en prisión— resultan disuasorias fronte á violencia de madrugada.

Mentres ese debate segue aberto, o saldo do caso é claro: dous mozos con secuelas de distinta índole, un condenado con antecedentes penais e unha factura superior aos 5.000 euros. Unha cifra que, nin sequera aproximada, reflicte o custo real do que aquela noite pareceu unha simple liorta de bar.

Con información de medios galegos